Cała ja

Pawła podróżowanie

2012-02-15T20:31:00.000+01:00

Nie może być cały czas kwieciście.
Jakiś czas temu wspomniałam że nam się stan rodziny uzupełnił bo Włóczykij wrócił na łono. Zrobiło się z Pawła medialne zwierzę. Pierwszy tydzień roku był tak obfitujący w wywiady że strach było otwierać lodówkę. A nuż Pawełek wyskoczy z majonezu???

Przeżyliśmy i to ;)
Kto przeoczył ten ma szansę pooglądać już właściwe wycinki - bez reklam.

Rozmowa z Justyną Kopińską - Na własnej tratwie
Notka z TheNews: TUTAJ
Kawa czy herbata - TUTAJ
Teleekspres - TUTAJ
Pytanie na śniadanie - TUTAJ
Film z powitania Pawła w domu, Wigilia 2011 - TUTAJ

Rozmowa z Pawłem - w 10 opon przez Afrykę ;) TUTAJ

Pokaz slajdów- w 8 minut dookoła świata (autorstwa B.Morawskiego): TUTAJ

Na żywo też jest szansa pooglądać slajdy z podróży! Już w najbliższy weekend w Poznaniu:
18 luty 2012 - zdjęcia z Afryki w ramach Wielkiej Gali "Rowertour" na auli AWF, ul. Królowej Jadwigi 27/39, godzina 14:00_________ Szczegóły TUTAJ

19 luty 2012 w Restauracji & Clubie Maltanka - Szczegóły TUTAJ....

Do tego prelekcja podczas gali KOLOSÓW - bo Paweł bierze też udział w walce o statuetkę Kolosa: TUTAJ. Rozstrzygnięcie już 9 marca!

znowu kwieciście

2012-02-12T22:51:00.003+01:00

Jak dobrze spędzić weekend w domu... mieć czas posprzątać. Zrobić zupę z przepisu znalezionego w internecie (z blogu Liski: soczewica z curry... mniam....)
Wyjść do teatru.
Zrobić lasagne ze szpinakiem i ... wyszywać.

Dalie rosną, sepie górą. Ale i kolory wreszcie się pojawiły.

Dobrego tygodnia!

Jestem w ciągu

2012-02-03T15:16:00.000+01:00

... słucham audiobooka i dłubię.

Cudnie jest.

Kwiatek

2012-01-31T17:01:00.001+01:00

Zaczęłam jakąś chwilę temu, zaraz po chłopaku.
Zakochałam się w tych kwiatkach już ze sto lat temu, ale ciągle stały w kolejce. Z myślą o nich robiłam ostatnie zamówienie lnu nawet. Niespodziewanie takie mnie ciśnienie wzięło że MUSI BYĆ TERAZ bo się uduszę.
No to wyszywam.
Na razie pokazuję tyle. Na zachętę.
I cieszę się jak czubek każdym krzyżykiem. Jakiś mam bardzo entuzjastyczny stosunek do kwiatka - nie wiem skąd.

Tylko do jednego nie mogę się przyzwyczaić.... po wyszywaniu jedną nitką muliny na jednej nitce lnu teraz wyszywanie dwoma nitkami na dwóch nitkach jest jak ...rąbanie kamieni, jak praca w kamieniołomach, jak, jak.... jak balet w wykonaniu słonia.

I pomimo że mam już dużo więcej niż tu prezentuję (ręka powinna przywyknąć!!!) cały czas wyszywam ze świadomością że układam bruk a nie haftuję - buuuu!!!!

Za to przy wyszywaniu nauczyłam się słuchać audiobooków. Cudne to zajęcie. W ten sposób 'przeczytałam właśnie Igrzyska Śmierci S.Collins.

Normalnie wracam do życia.

Obalamy mity: len

2012-01-20T21:24:00.003+01:00

Post jest odpowiedzią na komentarze które często pojawiają się przy okazji prezentowania prac wykonanych na lnie. Chodzę sobie po różnych blogach robótkowych, czytam posty, komentarze pod nimi i wydaje mi się... nie: jestem pewna że mamy w naszym ogródku mit dotyczący trudności pracy na lnie.
Trudno mi ocenić z czego takie przekonanie wynika. Podejrzewam że przyczyn może być kilka:

jakość materiałów dostępnych na rynku w kiedyś, kiedyś dawno temu
wyobrażenie o nierówności nitek z których tkany jest len
braku równości splotu (nitek i osnowy)
brak możliwości znaczenia kratek

Ad 1 & 2: Czasy się zmieniły, tkaniny również. Jakość materiałów poszła bardzo do przodu. Oczywiście len jest tkaniną wykonaną z naturalnych materiałów - nierówność poszczególnych nitek jest właściwa i nieunikniona. Dlatego też nie będzie można porównać jednego x do drugiego x. Nie o to chodzi aby były kapka w kapkę identyczne. I nie wymagajcie od siebie tego wyszywając na lnie.

Ad 3: Teraz można zakupić len o równym splocie i mamy gwarancję że krzyżyki wyjdą kwadratowe a nie prostokątne :)

Zanim doszedł na nasze rynki len, była kanwa tudzież Aida (nie będę tu teraz roztrząsać różnic). Aida jest jak ... siatka do wyszywania- gotowe dziurki, igła sama lata w narożnikach i krzyżyki stawiają się same. No i jest gwarancja że krzyżyki będą kwadratowe.

Ad 4: można na lnie znaczyć kratki tak jak na aidzie. Ale po co? Osobiście nie popieram tego rozwiązania. Jak już KONIECZNIE musicie to polecam przyfastrygować kratki. A żeby było jeszcze prościej: zaznaczyć tylko ramki pracy i środek. Wszystkie konieczne 'przemieszczenia' się po materiale wyznaczyć sobie fastrygą! Krótką nitką (około 5 cm) i po rozpoczęciu wyszywania wzoru jednym pociągnięciem wyjąć nitkę. Praca na każdym etapie będzie wyglądała pięknie!!! Jak? Propozycja poniżej:

Wzory/prace które nie mają zakrytego tła nie wyglądają na aidzie tak dobrze jak mogłyby wyglądać na lnie. Co więcej: do większości wzorów aż prosi się aby były wyszyte właśnie na lnie!
I cóż zrobić? Nie tłumaczyć się tym że to:

na pewno trudne
pewnie oczy nie dadzą rady,
nie poradzę sobie
nie mam gdzie kupić
za granicą nie kupuję bo nie znam języka
na pewno się pomylę

Proszę: to nie jest złośliwe! Po prostu takie padają najczęściej argumenty.
Wszystko da radę. Do wyszywania na lnie wcale nie trzeba mieć lepszych ani innych umiejętności niż do wyszywania na aidzie. Trzeba mieć dokładnie takie samo zdrowie jak do wyszywania na innych materiałach. Wyszywanie to wyszywanie. Nie dla mięczaków ;)
Wcale nie trzeba wybierać lnu który jest drobny jak gaza i wcale nie trzeba wyszywać jedną nitką obejmując jedną nitkę tkaniny (jak w moim chłopaku). Wyszywanie na lnie jest takie samo jak wyszywanie na aidzie.
Inna jest numeracja i oznaczenia tkanin.

W aidach oznaczenie jest proste i następujące:
18ct to 18 krzyżyków na cal*
16ct to 16 krzyżyków na cal
i dalej analogicznie .....

W lnie oznaczenia są następujące:
60ct to 60 nitek tkaniny na cal
40ct to 40 nitek tkaniny na cal
36ct to 36 nitek tkaniny na cal
32ct to 32 nitek tkaniny na cal
28ct to 28 nitek tkaniny na cal

Jeśli wyszywamy krzyżyk obejmując jedną nitkę (jak w moim chłopaku) tkaniny to będziemy miały następujące wyniki:
36ct --> 36 krzyżyków na cal
32ct --> 32 krzyżyków na cal
28ct --> 28 krzyżyków na cal

Jeśli wyszywamy krzyżyk obejmując dwie nitki tkaniny (tak jak zazwyczaj wyszywamy) to uzyskamy następujące wyniki:

36ct --> 18 krzyżyków na cal --> czy to nie przypomina gęstości Aidy 18ct?
32ct --> 16 krzyżyków na cal --> czy to nie przypomina gęstości Aidy 16ct?
28ct --> 14 krzyżyków na cal --> czy to nie przypomina gęstości Aidy 14ct?

A przecież na Aidach wyszywamy na co dzień i wcale nie są zbyt gęste, prawda???

W kwestie producentów nie chcę wchodzić. Ja mam swoją wypróbowaną firmę Zweigart. I na materiale nie oszczędzam. Bo spory kawałek materiału który jest też sporym wydatkiem wystarczy na długie miesiące pracy i dobrego samopoczucia. Lepiej wydać na dobry materiał który wykorzystamy niż na kolejny organizer lub większy kawałek aidy ale który będzie leżakował ....W Polsce są dostępne materiały lniane dobrej jakości, trzeba poszukać w sklepach internetowych.

Sama kiedyś wyszywałam tylko na aidzie - taka kolej rzeczy i naturalny samorozwój. Myślę że w życiu każdej hafciarki kiedyś musi nastąpić ten pierwszy krok: próbka lnu. Dla wahających się: mam nadzieję że ten post Was zachęci i przechyli wagę na korzyść lnu.
Przyznaję: pierwszych kilkadziesiąt krzyżyków jest "innych" - trzeba bardziej uważać na to gdzie wbijamy igłę.
Potem dłoń, umysł przyzwyczaja się i krzyżyki same się stawiają!

Poniżej znajduje się kilka zdjęć poglądowych na temat gęstości tkanin - z centymetrem w tle ku porównaniu:
Aidy:

Len:

Czy tym artykułem przekonam choć jedną hafciarkę do spróbowania lnu?
Dajcie znać co o tym sądzicie.

* 1 cal = ~2,54 cm

Mam nowego chłopaka

2012-01-15T23:09:00.000+01:00

... jest trochę roztrzepany i ma rozbiegany wzrok ale to właśnie sprawia że jest taki uroczy. Kocham go wyznam bez ogródek.

Królik pochodzi z gotowego zestawu Lanarte i jest premierą. Nie tylko premierą roku ale również warsztatu: pierwszy raz wyszywałam jedną nitką muliny przez jedną nitkę płótna. Bardzo mi się spodobało! To czego najbardziej się obawiałam /zaszywanie końcówek mulin/ okazało się nie takie bardzo kłopotliwe.

Wzrost Królika: 6,7 cm

Po takich maleńkich krzyżykach wrzuciłam na warsztat len 32ct. I ściegi wydają mi się ..... gigantami, choć słonia wyszywać wcale teraz nie zamierzam.

Wyłuskuję czas na książkę, robótki, życie rodzinne gdzieś pomiędzy pracą korpoludka i krótkim snem. Tak bardzo szkoda mi każdej minuty - mam wrażenie że łapię czas jak nici przędzy. Wreszcie chyba posiedzę w domu w najbliższe weekendy: wyjazdy się nie szykują, szkoła skończona, kursów rysunku brak, jeszcze wiosna nie nadeszła i wyjazdy na działkę. Wreszcie w weekendy będzie czas na kawę i igłę!

Podsumowaniom stanowcze nie

2012-01-04T21:07:00.002+01:00

Jestem, żyję, wróciłam.
Londyn piękny ale jakby taki ..... zapadany? Mokry? Deszczowy? Hmm... Myślę że z czasem stałabym się specjalistą od określania różnych rodzajów opadów deszczu, w zależności od nasilenia i kierunku wiatru, ilości kropli na m2, temperatury, stopnia zaparowania okularów i przemakalności standardowego parasola za 4 funty.

Rok się ubiegły kalendarzowo skończył, u mnie jednak podsumowań nie będzie. Jak spojrzałam w dokonania roku ubiegłego to postanowiłam że nie muszę go zamykać. Bo i nie ma czego. Szału i spazmów brak. Ale wszystkie za to prace które wyszywałam popełniłam nitkami Niny. I dobrze, w końcu się i zapasy trzeba kiedyś odchudzić, a kryzys idzie to trzeba się przyzwyczajać do oszczędności w tej materii też.

Dziękuję ciepło za życzenia Noworoczne :)

Bieżący rok robótkowo będzie lepszy. Na pewno.
Czego i Wam życzę!

Do Siego Roku!!!

2011-12-31T20:51:00.001+01:00

Moje Miłe!

Chcę Wam życzyć po prostu Szczęśliwego Nowego Roku! A już Wy wiecie CO ma się wydarzyć żeby był szczęśliwy. Tak więc: niech Wam się spełni :)

Happy New Year!

Boldog Új Évet Nektek!

Gott nytt år!

Felice Anno Nuovo!

Счастливого Нового Года lub С Новым Годом!

Glückliches Neues Jahr!

Bonan Novjaron!

Bonne Année!

Troszkę na sportowo bo w końcu czeka nas nie tylko EURO 2012 ale i Olimpiada letnia w Londynie :)

Będę pić z Wami godzinę później gdyż właśnie w olimpijskim mieście na Trafalgare Square szampańska zabawa się szykuje z przepięknymi fireworks.

Bawmy się dobrze!

Wyjątkowe Święta

2011-12-26T13:01:00.000+01:00

Nie muszę Wam mówić że Święta są wyjątkowym okresem. Widać to po blogach, ostatnich wpisach, zdjęciach. Przygotowania, klimat, spotkania, Rodzina ....
Właśnie: najbliżsi.
Dla mojej Rodziny te Święta były zupełnie inne.
Po 5 latach podróży, Wigiliach z pustym krzesłem wrócił.
Wrócił dokładnie w Wigilię. Przyjechał rowerem z Przylądka Igielnego /hi, hi ale to brzmi abstrakcyjnie!!!/
Wrócił i zasiadł z nami przy wigilijnym stole.
Kiedy wyruszał 5 lat temu w zasadzie trudno mi było uwierzyć w to co mówi: dookoła świata? Ale jak to? Tak po prostu? Sprzęt, trochę pieniędzy i już? To wystarczy? Konsumpcja ze mnie się wylewała.
Nie.... to niemożliwe. Za rok wróci.
A tymczasem nie wracał. Pieszo, samochodem, rowerem, na łódkach, samolotami też. Jednak najczęściej pieszo przez 41 krajów, 125 tyś kilometrów.

Teraz sobie myślę: zobaczył kawał świata, przeżył coś czego nikt Mu nie zabierze, ma wspomnienia, niesamowite przeżycia i doświadczenia za sobą. Trudne chwile też w dorobku: choroby, tygodnie w szpitalu w Kamerunie, pot i krew.
Tak Paweł podróżował:

Polska, Warszawa - Nepal, wpisy Pawła na blogu TUTAJ

Nepal - Przylądek Igielny, RPA; wpisy Pawła na blogu TUTAJ

Afryka rowerem; wpisy Pawła na blogu TUTAJ

Był i jest w Polsce. Punkt wyjścia, zero. A za tym punktem 0 jest 5 lat podróży.

Życzę Wam na te Święta żebyśmy wszyscy wrócili i dotarli do celu. Odnaleźli siebie, odważyli się realizować marzenia, abyśmy tego życia nie "przetrwali" ale przeżyli je pełną piersią i wspierali tych którzy mają pasję.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

P.S. Kto ma ochotę zobaczyć rower i posłuchać Pawła to zapraszam 27 grudnia do "Pytania na śniadanie" w TVP2 o 9.20.
I potem: 31 grudnia 2011, "Kawa czy herbata" o godzinie 9 rano w TVP1.

I dodatkowo materiał już wyemitowany w TVP Info: TUTAJ LINK
Na Facebooku: Paweł Kilen i tutaj.

Filcowe trojaczki

2011-12-17T21:51:00.007+01:00

Czas skandalicznie szybko ucieka.
W tym tygodniu w czwartek zdałam sobie sprawę że Święta już za tydzień. Znowu intensywne chwile w projekcie nadeszły co wiązało się z tygodniowym przygotowaniem, potem tygodniowym wyjazdem i teraz rewizją założeń.
Niespodziewanie dla mnie samej /bo jak zabierałam półprodukty to nie wierzyłam że znajdę choć minutę na robótki/ przez ten tydzień wyjazdu urodziły mi się trojaczki: new baby birds.
Nie mogłam oprzeć się okolicznościom przyrody w których powstawały i tak zostały uwiecznione na drzewkach już ozdobionych świątecznymi lampkami. W temperaturze 32 stopnie i wilgotności niemierzalnej acz bardzo wysokiej.

Najbardziej jednak powalające są takie obrazki: od 3 grudnia w hotelu 24/7 przez megafony nadawano TYLKO świąteczne piosenki. Dekoracje jak widać: na bogato zielono-czerwono. Zderzenie z temperaturą na zewnątrz ... szokujące. Dwa tygodnie przed świętami uroczyste rozpalanie choinki, poprzedzone godzinnym występem chóru śpiewającego całkiem znane nam kolędy.

W tym tygodniu już w normalnych i ludzkich warunkach temperaturowych siadłam do choinek filcowych.
Zrobienie ich sprawiło mi prawie tyle samo przyjemności co uszycie ptaszków.
Dzisiaj je kończyłam siedząc sobie w piżamie i z kawką.... Cudnie było!

... aż wreszcie są. Stoją sobie dumnie króliki w choinkowym lesie.

Oczywiście króliki nie są mojego autorstwa.
Zarówno ptaszki jaki i choinki już mają przeznaczenie. Ciekawe tylko czy jak je nadam w poniedziałek to czy dojdą przed świętami? Sprawdzimy.

Czas szykować się do świąt: pierniczkownie czas zacząć. Ale to może jutro??? A dziś jeszcze powyszywam?

Cieszę się że obrazek ze staroci Was urzekł - miałam chwile zwątpienia i myślałam już sobie "ale rupieć" kupiłam za grube pieniądze. Bo na starociach jakoś nigdy nie trafiam na nic za złotówkę. Albo nie te starocie odwiedzam co trzeba.
Padło pytanie o cenę obrazka.... Boję się przyznać bo pewnie większość z Was puknie się w głowę że upadłam na łeb.
Mimo to nie żałuję nawet jednej złotówki bo cały czas nie mogę się na niego napatrzeć.

Pewnego dnia na starociach

2011-11-26T22:27:00.001+01:00

.... spacerowałam sobie między szafami szukając niskiego taboreciku. Znużenie, zniechęcenie i tylko jedna myśl wirowałam mi w głowie: dlaczego ja wtedy nie kupiłam TEGO taborecika?? Miał wyszywaną gobelinowym tapicerkę, w kwiaty. Za jakieś śmieszne pieniądze. Odwiodło mnie tylko to że był świeżo odrestaurowany i niestety na ...złoto.... Minęły ze dwa miesiące a ja wciąż żałuję :(
Idę więc niestety między szafami (kie licho mnie tam pognało?) i nagle jest.
Nie taborecik.
To co zobaczyłam to rękodzieło najwyższej klasy: precyzja wykonania i materiału. Maleńkie koraliki, różnorodność ściegu, elegancja i czystość wykonania.

Jak tylko go zobaczyłam wiedziałam że musi być mój. MÓJ i koniec kropka. Nie zachowałam się racjonalnie. Szybko nabyłam drogą sprzedaży-słabego targowania-kupna poniższe cudo.

I trochę detali:

Wymiar haftu 14 cm x 17 cm.

Materiały: koraliki w kilku kolorach, wełna, innych nici nie znam.

Podkład na którym wyszyty jest motyw nie jest tkaniną. Jest raczej perforowanym grubszym papierem.
Te fantastyczne jesienne kolory wełny od tyłu obrazka są ... wściekle kolorowe. Wręcz jakby zupełnie innymi wełnami była wykonana strona prawa i lewa!
Koraliki mają wielkość Petit Mill Hill. Maleńkości których nigdy nie widziałam na polskim rynku. Jest kilka ubytków w koralikach ale nie jest to aż tak bardzo widoczne. Ma posmak wieku i historii. Poza tym naprawa wydawałaby mi się profanacją.
Sam obrazek od tyłu był podklejony tak starym papierem że ten się złuszczył.

Pass wygląda na oryginalne (z czasów powstania /oprawy haftu). Niestety nigdzie nie doszukałam się żadnej daty (Dziewczyny wyszywajcie daty i inicjały na swoich pracach!!!!!!!!!!!!!!)

Chętnie przygarnę wszelkie wiadomości dotyczące zastosowanych technik i materiałów.

A na razie oczu nie odrywam od tego cuda. Bo nie tak motyw mnie fascynuje (domek..) jak perfekcyjne wykonanie.

A nie mówiłam...

2011-11-19T22:36:00.002+01:00

... że co raz bliżej święta?

Ja już mam namiastkę :D

Szkoda że to tylko weekend :(

Co raz bliżej Święta

2011-11-07T21:25:00.002+01:00

Co raz bliżej Święta, co raz bliżej Święta....

choć za oknem jeszcze jesień.

Materiał: Len Zweigart Newcastle, 40ct Antic White

Mulina: ręcznie farbowana mulina Niny, Rose Tea

Koraliki: Petite Seed Beads Mill Hill Beads

Wnioski: mam o jeden kolor koralików za mało. Trza robić zakupy za małą wodą. I muszę poprawić środek drugiej bombki.

Więcej wniosków niż innej treści ;)

Jesienna zagwozdka

2011-10-29T18:41:00.000+02:00

Grabienie liści na leśnej działce /zaznacz jedną odpowiedź/

absurd
syzyfowe prace
sport

Królicze jajo

2011-10-23T22:13:00.004+02:00

Zaległości ogromne jak góra lodowa o którą rozbił się Tytanic.
Nie, nie. Nie stoję romantycznie na dziobie w rytm piosnki Celinki. Wręcz przeciwnie: czuję że już nabieram wody bo rozbiłam się o 24. Godziny.
Nic to. Podtrzymajcie mnie na duchu i dam radę.

Króliki Elisy Tortonesi- Siess skończyłam w połowie sierpnia, zdjęcia nawet nie pomnę kiedy wykonałam. Żal tylko że na słońce nie trafiłam.
Wzór mnie zauroczył już dawno temu i bardzo pasował mi do niego naturalny len i jasna mulina. Ale nie chciałam znowu powtarzać kolorystyki samplera.
Zdecydowałam się zatem na muliny Niny i wspaniały len 40 ct.
Wyszywałam używając jednej nitki muliny, krzyżyki obejmowały dwie nitki tkaniny.
Niniejszym ogłaszam to co powtarzam już niejednokrotnie w mniejszym gronie: JEDNĄ NITKĄ MULINY WYSZYWA SIĘ BOSKO.

Życzę każdej hafciarce aby zaznała tego szczęścia.

Czego się nauczyłam: mulina miała zbyt duże kontrasty i dość długie przejścia kolorystyczne. Stąd króliki wyszły w paski. Następnym razem będę wycinać ciemniejsze lub jaśniejsze fragmenty aby zbalansować kolor i utrzymać jednolitą kolorystykę.
Na pewno wyszyję jeszcze jedno jajo. I znowu zrobię to cieniowanką, tylko mądrzej :)

Haft sobie poczeka na Wielkanoc 2012 z oprawą. Na razie idzie do szuflady.

Elisa Tortonesi - Siess: Hasen Ei

Fabric: Newcastle Linen, 40 ct, Anitc White

Thread: Nina's hand dyed thread Crimson Fire

1 thread over 2

Niedziela jak urlop

2011-10-09T20:24:00.001+02:00

Oł mam... ostatni post sprzed miesiąca. PKP (=Pięknie Kurde Pięknie). Nie żebym narzekała ale mam wrażenie że latałam na wysokości lamperii.

Po pierwsze: nie wszyscy mają świadomość że rusza znowu zabawa świąteczna: Świąteczny SAL.
Miałyśmy już dwie edycje:

Choinkowy SAL 2009 - blog jest zamknięty tylko dla Uczestników (jedna potężna przyczyna to uczyniła)
Świąteczny SAL 2010

W tym roku mamy już trzecią zabawę, a więcej szczegółów znajdziecie na blogu "Świąteczny SAL 2011".
Tam też znajdziecie obrazki które w tym roku wygrały głosowanie i które będziemy razem tworzyć.

Mile zaskoczyła mnie liczba chętnych: zgłosiło się 100 Uczestniczek! Jeszcze do tej pory tyle nas nie wyszywało. Na pewno finalnie będziemy cieszyć się kilkudziesięcioma pracami! Zapraszam Was do motywowania Dziewczyn na blogu :)

Po za tym że górę czasu wieczorami zajęła mi obsługa zabawy to jeszcze intensywnie pracowałam przez trzy tygodnie z biura innego niż macierzyste warszawskie. Wyjazdy służbowe mają to do siebie że robi się na 100% ten temat który sprawia że jesteśmy właśnie poza biurem. Inne tematy (w moim przypadku 4 inne projekty) i dokumentologia musiały czekać na wczesne godziny poranne lub nocne. No a przecież jak się jest w ciekawym miejscu to wypadałoby jeszcze wyściubić nos poza biuro i hotel (to w soboty i niedziele między 4am a 6pm). Skutkiem czego sen stał na miejscu 4. Nie wspomnę o książce czy o robótkach.
Wróciłam szczęśliwie do domu w piątek w południe (16 godzin podróży) i pierwsze kroki z lotniska wprost skierowałam do fryzjera. Tąpnęło mną w podróży że jak nie pójdę do fryzjera natychmiast to JAK JA PÓJDĘ NA WESELE w sobotę???
Wesele się udało, potańczyliśmy do ostatniego kawałka. A dziś cudnie... Mam wagary :D Wstałam po południu, śniadanko na mnie czekało, kolacyjka wyjściowa, pranie się robi, podłogi pomyte...
Jak ja się cieszę że jestem w domu!
Nawet dziś igłę do ręki wzięłam :)
I w całym tym szczęściu nie specjalnie mnie martwi że w piątek i sobotę i dziś nie poszłam do szkoły - po prostu doby już nie wydłużę.

A zdjęcia z ciekawych miejsc pokażę. Jak nauczę się je na .jpg przerabiać z głową ;)

SAL AD 2011 ?

2011-09-09T08:26:00.001+02:00

Jak obiecałam jest o dziergadełkach. Choć po prawdzie to nie o moich jeszcze ale o tym co będziemy dziergać razem w tym roku.

Bo będziemy prawda?

TUTAJ są szczegóły

Do końca września wybieramy dwa wzory które będziemy wyszywać - do wyboru.

Nie mogło być bardziej leniwie

2011-09-06T23:01:00.000+02:00

Oczywiście cynik ze mnie wyłazi okropny. Leniwie to było przez całe wakacje ze Znajomymi, przy grilach, kociołkach, babskich plotkach i innych atrakcjach.

Jak zwykle zabranie Mamy na działkę spowodowało silny przypływ mobilizacji w pracy nad urządzaniem ogrodu. Pani Matka mnie kiedyś zamorduje swoją energią. Jej najlepsze pomysły przychodzą w godzinach porannych. Na nieszczęście dla mnie dotarliśmy na miejsce właśnie w godzinach porannych.
Popatrzyła, pomyślała, pokręciła głową, przerozmawiałyśmy i już za godzinę pędziłyśmy po rośliny.
Na Panów nie było co liczyć. Szybko odpalili testowanie wyrobów lokalnych browarników. W końcu mają wakacje, czyż nie?

Nabytki to dwie cudnej urody sosny bośniackie Pinus heldreichii (podobno Satelite), trzy cyprysiki albo tuje (odmian nie zanotowano), trzy jałowce chińskie (odmiana Blaauw lub Shimpaku niestety nie podano w szkółce odmian :( ) i zwykły ordynarny świerk. Ale za to tak urodziwy i niedrogi że się skusiłyśmy.

Debatowałyśmy dłuuugo nad tym jakby je tu umieścić (a na cóż plan ogrodu? Phi! Żywioł to jest to!). Pani Matka nalatała się z sosnami i w końcu stanęło na zaznaczeniu łukiem ścieżki od bramy (jeszcze cały czas tymczasowej) w kierunku domu.
Już nie mogę się doczekać kiedy urosną ....

Przebudowałyśmy wrzosowisko założone dokładnie rok temu, bo trzeba było. Niestety wyleciała sosna Globosa Viridis zanabyta w zeszłym roku za ciężkie pieniądze (prawie dwie stówy!!!). Cała zżółkła i umarła. Jak ją wykopałam okazało się że nawet nie ukorzeniła się przez ten rok. Czyżby błąd w szkółce? Nie wiem. No bo aż trudno uwierzyć żeby sośnie w lesie było źle .... :(
A do tego po zimie wyleciały mi trawy, aż cztery sztuki w sumie.
Nic straconego. Posadziłam więcej wrzosów :D

Druga sosna wylądowała blisko brzegu rabaty. Kiedyś będzie dawała cień na ścieżkę i wejście na taras.
Świerk stanął koło bramy. Katować zdjęciem nie będę.

Piękne są wrzosy, prawda?

A na zakończenie pozdrawiam kwitnącym rododendronem. Zupełnie jak w zeszłym roku ;)

Kończę przydługi post. Coś mi się zdaje że będę musiała sobie założyć osobny blog na ogródkowe przygody. Traktuję te wpisy jak dziennik i kalendarz. Często wracam i porównuję, sprawdzam daty i inne wpisy. I mieszam z robótkami.

Następnym razem będzie już o dziergadełkach.

Na Novo

2011-08-28T22:34:00.001+02:00

Dawno nic nie pisałam o Novej. Bo i zacięłam się, szło bardzo powoli. Nasz zlot czarownic zaowocował jednak przełamaniem niemocy wszechrobótkowej. No i jaki wniosek? Zloty po prostu SĄ EFEKTYWNE!

Do tego stopnia że tydzień temu zrobiłam wycieczkę objazdową swojej niemobilnej pracy. Zabrałam ją na działkę i pracowałam dzielnie. A nawet zrobiłam Pani Novej sesję.

Znalazłam nawet niezwykłą jak dla mnie pozycję do pracy. Do tego stopnia dla mnie niespotykaną że aż musiałam ją utrwalić. I wiecie co??? Wygodnie mi było!

Poranna kawa musi być. Taką magiczną serwetą wita mnie i kawę poranek w kuchni.....

Zazdrostka produkcji mojej Mamy

Kawa od razu smakuje bajkowo.

Miłego tygodnia!

Sierpniowe wieczory i poranki

2011-08-21T23:48:00.011+02:00

czasami ma się szczęście spędzić w towarzystwie nie tylko swojego Osobistego.
Wyrwałyśmy ze stolicy w piątek popołudniem a wieczorem dopadłyśmy domku na Grabinie. Z góry upatrzone pozycje w okół wspólnego stołu, kolacja, pogawędki, radość nieschodząca z oblicza. W końcu po opróżnieniu 'buteleczki' wina obrałyśmy strategiczne miejscówki łóżkowe. Było późno ;)
W sobotę Dziewczyny zajęły strategiczne miejsce robótkujące i przemeblowały mi chałupkę: kanapa wylądowała frontem do tarasu

a Jola i Madziula zyskały miejsca z widokiem na las.

Nie na długo. Zaraz dołączyła moja Mama i zaczęła się nauka robienia na drutach.
Choć Madziula nie planowała nauki drucenia to nie mogła się oprzeć trzem Gracjom i dołączyła.
Małe przemeblowanie i już Dziewczyny siedziały w zupełnie innej konfiguracji i dłubały pierwsze oczka. Cóż za skupienie!

Yenulka, Naila , Mama Aploch i Madziula

A za chwilę!?!? Jest ! Wyszło!!! Miny już odzwierciedlają ten stan upojenia :D
Madziula i Aga trenowały.
Moja Mama robiła Himalayą Padisah, śliwkową. Do nocy zrobiła kilka powtórzeń schematu, o 1 w nocy spruła do zera i od 6 rano następnego dnia kontynuowała. Wiem z rozmów z Mamą że dzielnie walczy (aktualnie dwa tygodnie w Bieszczadach) i będę miała szal :D
Jola trochę pokombinowała ale wreszcie znalazła coś dla siebie. A konkretnie dla siebie i dla uwypuklenia pięknej włóczki z dzikich ostępów. Zresztą poczytajcie u Joli na blogu skąd włóczka przyjechała :) Koniec świata!
Mama i Aga pojechały w niedzielę niestety :(
A my pełnie energii zrobiłyśmy kolejne przemeblowanie (i tym razem wpadłyśmy na fantastyczny pomysł użycia samowyzwalacza ;) )

Moje króliki dostały speeda i podgoniłam je. Również Madziula porzuciła druty na rzecz wieńca swego:

I tak w nastroju drutująco-krzyżykowym dotrwałyśmy do Kociołka. Jola dzielnie podniecała ogień, ja strugałam Joli kołki na głowie że wygasa i skutkiem tego jadłyśmy skwarki ;)

Było pięknie: towarzystwo, robótki, rozmowy, gotowanie wspólne, wędrówki z fotelami w poszukiwaniu cienia bądź słońca - zależnie od potrzeb. Luz i spokój. Muzyczka w tle. Cisza w której było słychać tylko ptactwo i stukanie drutów. Skupienie na twarzach.
Tyle się działo że nie pamiętałyśmy nawet o robieniu zdjęć. Przecież jeszcze Aga wyszywała swój Golden Pavilion, pokazywała nam pięknego hardangera, Jola prezentowała sutaszowe dzieła i Szeherezadę którą rok wcześniej też na Grabinie dziergała, Madziula robiła koralikową bransoletkę, którą skończyła! A zdjęć większości brak!

To był niezapomniany weekend.
Dziewczyny Dziękuję Wam i cieszę się że mogłam Was gościć!

Do spotkania za rok!

Dubai come back

2011-08-15T20:57:00.001+02:00

Jola twierdzi że TO trzeba zobaczyć.
No to pokazuję. Nie będę się kłocić, nie?

Dziś krótkie nawiązanie do wizyty w Dubaju a przede wszystkim wizytancja w Dubai Mall która zaowocowała niespodziewanie oglądaniem jednego z największych akwariów świata (Dubai Aquarium, rekord księgi Guinessa w 2009r. ) .
Gdybym miała świadomość że w galerii jest akwarium nie wybrałabym się do niego celowo. Ponieważ przez galerię szliśmy do słynnych fontann, po drodze trafiłam w to niesamowite miejsce. Spędziłam tam około 3 godzin. I jak teraz czytam to co napisałam (z perspektywy kraju) to pewnie znowu uważałabym że ktoś kto tam był przesadza.
Niestety byłabym w błędzie.
Akwarium to niesamowita atrakcja!
Poza olbrzymią ilością płaszczek i innych rekinów białych i młotów poniżej te najbardziej znane potwory. Pływające nad moją głową.

Po akwarium oglądałam widowisko światła i dźwięku w fontannach zlokalizowanych pomiędzy Dubai Mall i Burj Dubaj (najwyższy budynek świata).
Dubai Fountain to miejsce w centrum miasta zbudowane absolutnie sztucznie w celu zabawy gawiedzi i bawienia tłumów przybywających na zakupy w Galerii. Ot, taka karuzela z konikami dla każdego. Niestety jakość ręczna gdyż filmy zostały zarejestrowane na mało profesjonalnym sprzęcie (aparat fotograficzny) o 22:30 i 23:00.
Pierwszy pokaz to Whitney Houston a drugi to lokalny, arabski kawałek.
Miłego oglądania!

¿Hmmmm?

2011-07-30T17:03:00.001+02:00

No nie.
"Sklepik z Niespodzianką" nie powinien się skończyć jak się skończył.
To nie fair. Taka zagwozdka na koniec że o mało nie spadłam z krzesła.

A kolejny tom z serii dopiero na wiosnę 2012.

Nie zgadzam się, nie kupuję tego zakończenia.

Do Kejt M. (jeśli to kiedyś przeczyta)

Ale dlaczego Anna Potocka? I to w takiej chwili?
?????????????

Jestem Jednym Wielkim Znakiem Zapytania od dziś do następnego tomu. Chyba napiszę do Autorki i wydawcy żeby się trochę pospieszyli.

To nie tak że nic nie robię

2011-07-23T21:14:00.001+02:00

tylko jakoś czas mi się kurczy. Daleko mi do igły. Jak nie praca, to wyjazdy, przyjazdy i latanie. Po Nowym Roku będzie lepiej.

A tymczasem chwytam za książkę.
"Lato w Jagódce" łyknęłam w jeden weekend a teraz dopadłam "Rok w Poziomce". "Teraz" to znaczy dziś przed południem.
Niestety skończyła się. Książka jest krótka. Za krótka. Spłakałam się, uśmiałam, wzruszyłam. Zrelaksowałam...

W tym tygodniu również skończyłam "Białą królową" Philippy Gregory. To już kolejna książka tej historyczki i specjalistki od czasów Anglii Tudorów. Polecam wszystkie książki! Traktują o kobietach twardych, zdecydowanych, ambitnych, wykazujących się niezwykłą intuicją i sprytem aby w czasach męskich rządów osiągać to co chcą.

A na tapecie zaraz będzie "Sklepik z Niespodzianką" również Kejt Em i "Czerwona królowa" Philippy Gregory. Tym razem o Małgorzacie Beaufort, przeciwniczce tytułowej Białej królowej. Ciekawa jestem jak z perspektywy twardej i zdesperowanej Małgorzaty wyglądały rządy Edwarda i Elżbiety Woodville.

I ot. Sobota dobiega końca.
Idę po herbatę i po książkę.

Pa!

Pieśń przyszłości czy dzień dzisiejszy?

2011-07-18T20:14:00.002+02:00

Tak się zdarzyło że mnie nie było jakiś czas tu. Za to nawet dość długo byłam gdzieś. W miejscu tajemnym, pożądanym, będącym synonimem luksusu, bogactwa, szaleństwa.
Powiem tylko że zaskoczyło mnie, powaliło, obezwładniło. Miasto. Nowoczesne, nieprzewidywalne, sen wariata. Wygląda jak z filmu który zaczyna się od napisu: "Rok 2075".
Wyprzedza pokolenia.

Tu mój hotel na granicy wieżowców i plaży (centrum miasta)....

Nie potrafiłam zrobić zdjęcia stacji metra (z taksówki nie mieściła się w aparacie, a na piechotę tam się po prostu nie da dojść: brak chodników). A właśnie w projekcie metra zakochałam się. Oto pożyczone zdjęcie. Czyż stacja nie wygląda zjawiskowo???

W tle najwyższy budynek świata Burj Dubai.

A poniżej w budowie kolejny sen wariata: budynek którego dach jest przekręcony o 90 stopni w stosunku do ziemi.... I te dźwigi na dachach. Ściągają je helikopterem??? Podobno 15% dźwigów na świecie zlokalizowanych jest właśnie w Dubaju. Nie wiem - nie liczyłam, ale jestem w stanie uwierzyć.

Był i czas na pluskanie w Zatoce Perskiej.

Jak widać poniżej: obok nowoczesności zderzenie z tradycją. Wielbłąd turystyczny i kobiety w czadorach.

Zresztą tych zderzeń chodziły pełne ulice, pachnące perfumami i parkujące Porche i Ferrari na granitowych chodnikach i podjazdach hotelowych......

Pierwszy raz cywilizowane miasto dnia dzisiejszego tak na mnie zadziałało. I nie ważne że w ciągu dnia temperatura była bliska 50stopni C w cieniu a w nocy spadała tylko o kilka stopni.

* *

Co zostanie z niego gdy skończy się ropa? Co się stanie za dwadzieścia lat gdy trzeba będzie je utrzymać w dobrym stanie?
Teraz w Dubaju nikt o tym nie myśli. Najważniejsze że turyści jadą, biznes kwitnie.
A ja wracam do mojego kochanego kraju, który niestety zdaje się być wioską średniowieczną przy tym co tam widziałam.

jakaż ja jestem dumna....

2011-06-21T17:37:00.000+02:00

...z siebie. W tym tygodniu wzięłam wreszcie igłę w łapę. I mam +8 kwadracików Novej.

Musiałam się z Wami podzielić szczęściem gdyż rozpiera mnie radość niesłychana! Znam już przyczynę ostatnich humorów: przerwa w robótkach!

Dwa wieczory z haftem i od razu nerwy przeszły.

Miłego wieczoru!

Front robót

2011-06-12T22:14:00.003+02:00

Z radością czytam pokątnie przy kanapce lub kawie Wasze blogi i wpisy. Robi mi to lepiej na duszy kiedy czytam że nie tylko ja przeżywam w miesiącach letnich rozdwojenie jaźni: ogród czy robótki? Pociesza mnie że nie tylko u mnie robótki idą w kąt. Szkoda mi ich ale chwilowo jeśli nie rycie w ziemi to pozostaje sprzątanie po remoncie i przeprowadzanie się od Kochanej Mamy.

Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej.
Pierwszego poranka cieszyłam się jak dziecko nową zabawką. Czym?? Własną łazienką! Choć to tylko mieszkanie to łazienka jest dość obszerna. Miałam nagle TYYLE miejsca wokół siebie!
Teraz pralka chodzi w trybie niemal 24/24. Podłogi myję co drugi dzień. Pozbywam się sukcesywnie kartonów..

Zmęczona, ale szczęśliwa jestem we własnych kątach.

Odliczam też dni do 23 czerwca kiedy znowu pojedziemy na działkę. Może bruk znowu poukładam?

A właśnie. Oto przepis na bruk z poprzedniego wpisu. Zgromadź:

dużą ilość pni drewnianych pociętych na wysokość 10-15cm (wyjdą grubbbeee placki drewniane)
łopatkę,
poziomica i długa listwa, jeśli poziomica jest krótka
taczkę
rękawiczki.

Do dzieła: wybierasz ziemię łopatką, potem szpadlem. Układasz pierwszy klocek. Na dalekim końcu placu (nie bardziej odległy od długości listwy) brukowanego wykonujesz dołek na kolejny placek.
UWAGA: teraz poziomica + listwa. Korzystając z pomocy techniki dotąd podnosimy/opuszczamy oba 'placki' aż poziomica wskaże poziom.
Potem już leci.
Zdejmujemy warstwy podłoża, układamy placki tak aby pasowały do siebie nawzajem, poziomujemy, czasami trzeba je kilkakrotnie wyjmować, wkładać, przesuwać, posypywać aby się nie kiwały.
Szpary między klockami należy zasypać piaskiem. I już. Układać aż do nocy. Albo do opadu sił.

Ciekawa jestem jak bruk spełni swoje zadanie: nie żwirowałam ani nie betonowałam podłoża. Ciekawe czy do przyszłego roku wytrzyma ... Dzisiaj zostałam postraszona że jednak nie wytrzyma długo :(

P.S. Rekonwalescent już znowu jest Połamańcem. Złamanie wieloodłamowe palca u nogi mamy nadzieję naprawić w krócej niż rok, którego wymagał obojczyk.... To już domyślacie się jaka jestem zrąbana tą przeprowadzką, sprzątaniem i innymi .....

Lajcik

2011-05-30T23:35:00.000+02:00

Działka na Grabinie.
Ja i Mama tylko.

Sobota, wieczór.

Ja: Dokończyłyśmy pielić rabaty, posadziłyśmy rododendrony, przeniesiona darń trawy, podcięta trawa, posadzone goździki ..... Kawał roboty zrobiłyśmy, no nie?
Mama (zasypiając na siedząco): Oj tak, Córcia.
Ja: Jutro sobie poleżymy i będziemy miały piękną niedzielę! Słoneczko, tarasik, kawka, wreszcie do góry brzuchem, popatrzymy na zieleninę, posłuchamy ptaszków. Pomalujemy pazury i będziemy pachnieć.
Mama: Tak! Nic nie będziemy robić cały dzień ! :D

Niedziela rano, program "Maja w ogrodzie" trwa w najlepsze......

Mama: Wiesz Córcia, bo teraz jak nie ma tych schodów [Tata Janek zdjął tzw tymczasowe schody i nowych jeszcze nie ma] to mamy taki piękny dostęp do placków drewnianych co nam je Tata Janek przywiózł.....
Ja: no....
Mama: ... bo wiesz aż się proszą te placki drewnianie żeby je do kominka przygarnąć.... szkoda by było jakby je ktoś sobie przywłaszczył....
Ja: .....
Mama: .... i tak sobie myślę że można by nimi wybrukować zakątek azaliowy.
Ja: ..... No.... masz rację. A miałaś dziś leżeć, już nie chcesz?
Mama: No tak, ale szkoda trochę tych placków drewnianych a tak już byśmy miały ułożne. Najgorzej to zacząć, a potem poleci.
Ja: Masz rację. To co? Idziemy?

Mama: Ale wiesz że to nam cały dzień zajmie i do domu na noc wrócimy?
Ja: no cóż... a masz plany na wieczór?
Mama: Nie.
Ja: Ja też nie. To co? Idziemy?

.....
Zeszłyśmy z placu boju o 17. Sponiewierane pracą fizyczną. Pazury nie zrobione, nie pachniałyśmy - wręcz przeciwnie. Pani Matka słaniała się ze zmęczenia. Ja najchętniej położyłabym się i nie wstawała do rana. Ręce.... cóż: chłopki małorolnej i żałoba za paznokciami.

Ale jaki mamy piękny kawałek bruku! Własnoręcznie ułożony :D

Następną wizytą dalej będziemy brukować.

Chwytaj dzień!

2011-05-22T10:14:00.005+02:00

Wczoraj:
Kobieta Pracująca żadnej pracy się nie boi.

Dzisiaj:
poranna kawa na tarasie Z Widokami:

Jutro:
zimna północna Europa i kolejne Bardzo Ważne Rozmowy.

~*~*~*~

Cieszę się DZISIEJSZYM DNIEM!

...

2011-05-17T23:07:00.001+02:00

Robótki: od trzech tygodni .... zero
Impreza "jajeczko wielkanocne" : 1
Przeprowadzka do Rodziców ze wszystkimi gratami: 1
Osób nagle zamieszkałych u Rodziców: 6 szt (w tym dziecko 2l. 4 m-ce); wszystko to w pierwszym tygodniu majowym przypączkowało; teraz jest radośnie i ..... ciasno choć chałupa wielka....
Operacja Połamańca (wyjęcie tytanowej blachy z obojczyka): 1
Szkoła: 2 zjazdy trzydniowe
Działka: zepsuta pompa do wody: 1
Weekend majowy na działce: 1, bez wody i zimno było...
Remont mieszkania: 30%

Od weekendu będę już starała się nawet wyciągać robótki. Choć znaleźć swojego ukochanego pudełeczka z podręcznymi gadżetami typu nożyczki, igły nie mogę między kartonami....
Czasami sobie myślę że gdybym nie miała urwania głowy to bym sczezła z nudów. Teraz doceniam każdą minutę kiedy mogę pospać. Nadambicja organizacyjno-planistyczna mocno dała nam się we znaki. Najchętniej teraz połowę z tych rzeczy (remont) przełożyłabym na później. A tak: mam wszystko w jednym czasie....
Ale co tam: następne zjazdy dopiero w połowie czerwca - jest mnóstwo czasu na robótkowanie. Tylko do Novej gdzieś nitki wtryniłam i teraz mam klapę: nie mogę ich znaleźć ;)

Dobranocka!

Czasami

2011-05-15T19:08:00.001+02:00

.... cieszę się że mieszkam w stolnicy.

Na ten przykład wtedy kiedy chce się wydrukować projekt w niedzielę o 2 nad ranem.

Dopisek: chodzi o druk wielkoformatowy, którego w zwykłej drukarce to już za bardzo się nie da jak się nie chce składać kilku kartek A3 skoczem ...

rabbits? egg?

2011-05-03T23:04:00.000+02:00

Na Święta nie skończyłam.
Po prawdzie to nawet dobrze nie zaczęłam i nie planowałam skończyć przed Wielkąnocą.

To moja pierwsza praca w dorobku wielkanocnym - nigdy mnie ta stylistyka nie pociągała. Ale (zawsze jest jakieś ALE... ) to jajo wypełnione kicającymi zającami bardzo mi się podoba. Może dlatego że jest nieskomplikowane w odbiorze i na siłę nie każe mi kurczaków wyszywać.

I do not really like easter patterns and never stitched even one. However this one is special due to its simplicity and elegance. It was started shortly before Easter and I did not mind to finish it before. Just having fun with stitching, that is all what I really want.

40ct Newcastle Linen, Nina's threads 'Crimson Fire'

Elisa Tortonesi - Siess: Hasen Ei

Wielki zając słabo wyszedł nićmi cieniowanymi, trochę się zniechęciłam. Ale jak już zaczęłam robić inne elementy okiełznałam cieniowanego potwora i teraz już staram się nie patrzeć na pierwszego, co proste wszak nie jest przy jego rozmiarze ;)

Ten wpis dedykuję moim Drogim Czytelniczkom od których dostałam mnóstwo życzeń Świątecznych: dziękuję bardzo!
Wam życzę nie tylko z okazji Świąt już byłych, ale tak najnormalniej na co dzień: spokoju, chwili wytchnienia, pogody ducha, zdrowia i ... realnego planowania. Abyście dzięki temu ostatniemu miały więcej czasu na to co kochacie i daje Wam radość.

cd

2011-04-13T22:41:00.002+02:00

I oto jest koniec krótkiego ciągu dalszego. Obdarowana została moja Droga Mama w dniu urodzin.
Obdarowana różyczkami bo te lubi bardzo (w sztuce, bo w ogrodzie to tak pół na pół ;)) .
Róże projektu Atalie.
Ja tylko wydłubałam je na lnie.

I uszyłam koślawe serducho. I skręciłam sznurek i go przyszyłam co było dla mnie dziewiczym rejsem.
No cóż: w kwestii szycia w ręku jeszcze długo będę musiała się uczyć jak to robić poprawnie, choć się starałam bardzo, bardzo.

Wyszywanie sprawiło mi dużo przyjemności.
Jeszcze więcej przyjemności sprawił uśmiech i przytulenie Mamy :)

cdn

2011-04-11T20:09:00.001+02:00

Fragment Czegoś dla Kogoś Bardzo Ważnego.

40 Count Newcastle Linen Antique White, Nina's threads Red Grape

Korciło mnie również użycie nowego lnu, dość gęstego. Uważam że idealnie pasuje do wyszywania jedną nitką muliny.

Ciąg dalszy nastąpi.
Soon.

Kumulacja

2011-04-07T21:18:00.000+02:00

Zaginęłam w boju.
Od dziesięciu dni nie wzięłam igły do ręki - padłam ofiarą nocy spędzonych na rysowaniu,wykreślaniu, skanowaniu, składaniu, drukowaniu, kolorowaniu, klejeniu.
Dzięki temu jestem prawie na bieżąco z pracami domowymi tzn brakuje mi tylko architektury jakiś 60%.
To naprawdę 'pikuś' ;)

Skutkiem zarwanych nocy i intensywnego weekendu poniedziałkowy i wtorkowy wieczór przespałam.
Dopiero znowu zaczynam funkcjonować i kontaktować. A tu już znowu weekend za pasem .... I trzeba się za prace domowe zabierać :D

Ciekawe kiedy wiosna przyjdzie na dobre. Bo znowu wiatr w kominie hula i deszczycho zacina o szyby...

Idę Was poodwiedzać - strasznie dawno nigdzie nie byłam na dłużej.

Novuję

2011-03-26T14:36:00.001+01:00

Powoli, po trochu, kwadracik za kwadratem robię postępy. Przede mną 85% jeszcze ale dzielnie walczę z brakiem czasu.

Są kwadraty (jak S13 i S14) na które poświęciłam po 1,5 godziny. Są takie które robi się w 25 minut. A ponieważ robię w kolejności to mam zarówno upadki i wzloty ;)

Poniżej 61 kwadratów czyli trochę ponad 15% pracy za mną.

Lecę na rysunek :)

Miłego weekendu!

Różowe. Nie okulary.

2011-03-21T22:42:00.001+01:00

Mówiłam że lubię na różowo.
Ostatnio za mną okropnie chodzi ten kolor. I co mam na to poradzić???
W Barbie na szczęście nie planuję się zamienić ;)
Świat też jakby zupełnie niekolorowy a do zieleni jeszcze mu daleko.
Zatem znajduję sobie namiastkę w innych miejscach.

Dziękuję Wam za bardzo miłe komentarze! Podtrzymujecie mnie na duchu.
Jeszcze tylko kwiecień i będę miała jeden weekend w miesiącu wolny - już od maja :)
Doczekać się nie mogę :)

Miłego tygodnia :)

Luz i wolne

2011-03-13T22:44:00.003+01:00

Cóż za cudowny weekend to był! Wolny weekend! No bo czymże jest zaledwie 8 godzin zajęć z rysunku w dwa dni? To na prawdę wolny weekend!
Tak leniwy, że rano mogłam sobie pozwolić na kawę, niespieszne śniadanie, wyszywanie, a potem pranie, zakupy, i inne czynności domowe oraz uczelnianie.

A najcudowniejsze było to że mogłam cieszyć się naturalnym światłem, słońcem! Wreszcie mogłam zrobić normalne zdjęcia! No to zrobiłam. Się chwalić będę tym co dostałam:

Nieopatrznie kiedyś zostawiłam u Kini na blogu komentarz w okolicy okrągłego tysiączka. I Ona, uzdolniona Kobieta z artystycznego miasta K. przesłała mi cudnej urody zakładkę frywolną.
Służy mi teraz w studiowaniu literatury fachowej.

A tutaj proszę Państwa różowości. Fuksjowe, wiosenne kury które już od kilku tygodni wabią wiosnę.

Taką niespodziankę potrafi zrobić tylko jedna Kobieta: Kankanka. Zaskoczyła mnie kompletnie swoim podarunkiem. Przecież tych kur nie da się używać! To znaczy się DA ale jakbym mogła je sprofanować dotykając nimi garnków? A jak się pobrudzą?
Czyli tak się nie da.

A poniższe Państwo pamiętacie? Jak to nie mogłam się zdecydować na kolor?
No po prawdzie zdecydować to się mogłam ale Ata nie wiedziała który BARDZIEJ więc mi zrobiła wash & go czyli wszystko w jednym.

Mam takie kapciochy tutp, tup że teraz mogę w każde gości jechać i normalnie do najlepszej kiecki je zakładać!

Dziewczyny: dziękuję Wam za te cudne podarunki. Dzięki nim codziennie otaczają mnie dowody Waszych zdolnych dłoni - zupełnie jakbyście u mnie były w odwiedzinach :)

Co by nie było - ja na tym rysunku naprawdę była 8 godzin. Połowę z tego spędziłam na projektowaniu świątyni greckiej (!!!) a drugą połowę na rysowaniu piórkiem zamku. Pierwszy raz trzymałam piórko w ręku. Tak wyszło. I oczywiście nie skończę tego rysunku bo już na tym etapie wpadłam w samozachwyt :D

W czasie tego weekendu złapałam nawet trochę oddechu. I cieszyłam się każdą chwilą kiedy robiłam to co chciałam i na co miałam ochotę.
A może ten optymizm to tylko kwestia cieplejszych dni?
Nawet jeśli to chcę żeby już tak zostało....

W imieniu Mamy mojej Kochanej dziękuję Wam za ciepłe słowa dotyczące Jej twórczości szydełkowej. Jak każda z nas również Ona potrzebuje usłyszeć miłe słowo od kogoś poza Córką :)
Dziękujemy :)

Szydełkowo

2011-02-27T21:31:00.001+01:00

U mnie ostatnie tygodnie pod znakiem pracy+uczelni. Dziś pierwszy raz od nie wiem ilu tygodni obudziłam się sama, bez potwora codziennie zrywającego do obowiązków. Zaczynam naprawdę rozumieć co znaczy budzikom śmierć - do tej pory traktowałam je po prostu jak element dnia codziennego. Dziś zaczynam ich mieć dość.
Ja ostatnio próżnuję robótkowo. Tylko czasami późnymi piątkowymi wieczorami na Spotkaniach robótkowych online dotykam Novej.

Żeby nie było nudno i smętnie pokażę wam część tego co moja Mama stworzyła tej zimy. Kilku serwet nie ma, bo po prostu wyszły na upominki. Zasłonki i zazdrostki jako elementy większe wymagające dobrego naciągnięcia nie mają jeszcze fotek. To dopiero bliżej wiosny, kiedy będzie można je umieścić w docelowych miejscach. Teraz czekają spokojnie złożone na półkach.

Tutaj to co jeszcze zostało w domu i znalazło zastosowanie w życiu codziennym.
Róże to ulubiony motyw Mamy: ozdobiła nim szafkę po zegarze i biblioteczkę.

Pojawiły się również serwetki z różami.

Róże jak widać są wszechobecne :)

Tutaj jeszcze fragment dekoracji świątecznej:

Mama się nie poddaje i ćwiczy obecnie abażury szydełkowe :)

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Kiedy będzie wiosna?

Mood board

2011-02-09T21:54:00.000+01:00

Na wstępie bardzo dziękuję za opinie pozostawione pod poprzednim postem. Przeczytałam wszystkie i wszystkie, co do słowa, są dla mnie bardzo cenne. Dlaczego?

Otóż mood board zrobiłam po raz pierwszy (nie wspominając o tym że w ogóle do tygodnia wstecz o czymś taki nie słyszałam). Definicja? Wujek Google mi nie pomógł znaleźć jasnej i prostej. Wg mojego skryptu to grafika przedstawiająca inspiracje i idee stylizacji.

W ogóle po raz pierwszy w życiu spojrzałam na dom i jego wystrój kolorami, teksturą, światłem. Wydarzenie dla osoby mocno stąpającej po ziemi i w ogóle nie kreatywnej? Hmm... zbliżone do odkrycia nowej planety albo nowego gatunku zwierza. Bezcenne.
I choć nie zachwyciłam Pań Dekoratorek na zajęciach to... kilku osobom na zajęciach się spodobało! A mnie to już zachwyciło tak dokumentnie że jak dojechałam do domu oblał mnie zimny pot że pewnie powód dla którego jestem zachwycona jest jeden: tylko ja wiem o co mi chodzi!

Jak mi ulżyło kiedy przeczytałam że jednak kilka z Was miało odczucia które i mną kierowały budując moje 'dzieło' jeszcze niedokończone.
Dzięki Waszym opiniom teraz już wiem co muszę poprawić bezwzględnie i zrobię to. Dziękuję :)

Wertuję gazety i wycinam góry obrazków z których będę mogła skorzystać. Ale to dopiero na początek marca.

Na piątek najbliższy robię pracę z końca stycznia. Mam fragment na razie a Nova poszła sobie na urlop. Kiedy wróci nie wiem. Na razie mój stół wygląda jak ... no tak jak niżej:

Została mi jeszcze jedna elewacja i widok wnętrza ..... Opis koncepcji i dobór gatunkowy roślin. Brrr...

Wyśpijcie się za mnie.

Howgh!

Opinia mile widziana

2011-02-05T23:33:00.001+01:00

a wręcz pożądana. Na temat:

co sobie wyobrażasz oglądając poniższą planszę z kolażem zdjęć?

Jestem bardzo ciekawa wszystkich Waszych opinii :)

Później wyjaśnię o co w tym wszystkim chodzi.

Dziękuję Wam ślicznie za komentarze i wsparcie w wyszywaniu Novej. Aktualnie jednak zawiśnie haft na kołku jeszcze do przyszłego weekendu :( Mimo to woła mnie nieziemsko. I kusi aby porzucić to co robię i zająć się jednak kwadracikami.....

Buzia!

Nove hobby

2011-02-01T22:01:00.003+01:00

Tak sobie myślę że może jednak za dużo wzięłam na głowę: szkoła ze zjazdami trzydniowymi, kursy rysunku pochłaniające całe weekendy, prace domowe, praca normalna (~10-11h/24h), do tego chciałoby się czasami pobyć w domu, odwiedzić Rodziców, gdzieś wyjść, trzeba zrobić zakupy no i czasami chałupę ogarnąć tak bardziej generalnie niż odkurzenie.
Ale co tam.
Podobno jak ma się dużo zajęć i nie ma czasu to zawsze znajdzie się czas na 'coś' jeszcze. Mam swoich pierwszych 18 'cosiów' w komplecie (1/22 pracy):

Oczywiście Kinia trafiła bezbłędnie z Novą. Zresztą jest to dość charakterystyczna praca.
Wyszywam z użyciem DMC i Anchora. Na razie to sama przyjemność!

Już mnie igła świerzbi do wyszywania drugiego rządka, ale niestety najpierw czas na obowiązki.
Miłego wieczoru!

Edit:
A TU u Cyferki akurat wpis na temat jak w pierwszym akapicie.

U!

2011-01-22T20:00:00.001+01:00

To znaczy straszę ;)

wysypało się Schwalmowych wpisów aż strach. U mnie już jeden motyw skończony. Miałam początkowo zrobić tylko jeden i basta. Jednakże po wymierzeniu serwetki uznałam że szkoda trochę pozostałe trzy rogi tak samotnie i puste pozostawić. Zatem będzie ciąg dalszy i możliwość wreszcie sfotografowania etapów prac celem powstania tutka. Teraz już bardziej świadomie będę w stanie wykonać instrukcję. Oczywiście najlepiej to było by się spotkać. Bo nic tak dobrze nie inspiruje jak nauczanie przez unaocznianie....

Wyszywam praktycznie tylko na zajęciach w sobotę, bo w tygodniu brak czasu. Zatem tempo powstawania serwetki będzie bardzo pooowolne.... Niemniej radość z tego co powstaje jest ogromna.

W tych wolnych chwilach które ostatnio wygospodarowuję jakimś cudem kosztem snu, zaczęłam nową pracę. Oto piąta, z trzystu dziewięćdziesięciu sześciu*, część wzoru.

Kwadraty są bardzo ciemne bo zaczęłam od najciemniejszego fragmentu całej pracy. Co kwadrat będzie jaśniej przyrzekam :)

* namozoliłam się okrutnie nad tym liczebnikiem i nie jestem pewna rezultatu. W razie czego proszę o konstruktywny komentarz

Dawno mnie tu nie było

2011-01-16T00:01:00.002+01:00

z rysunkiem. Przed świętami miałam w planie dwie lekcje. Z powodów oczywistych (padaczka przedświąteczna) i braku czasu odbębniłam tylko jedną. Lekcja 3: Martwa natura.

Jak usłyszałam temat to miałam nieodpartą chęć uciec razem z drzwiami. Zamkniętymi. Takimi wielkimi, potężnymi jak to w kamienicach bywały. Wzrost chyba ze trzy metry, dwuskrzydłowe.
Generalnie szkic wyszedł śliczny, sama kompozycja okropna. Tzn po dwóch godzinach prowadzący zasugerował abym 2/3 wygumkowała i narysowała od początku. Hmm... jakby tu określić stan aktualny??? Wygumkowane? Wymazane? Blank page? Tabula rasa? Poza 1/3 rysunku pozostałego po gumkowaniu nic nie przybyło na kartce. NIE BĘDĘ SIĘ Z TYM MĘCZYĆ.
Tak mnie zniechęcił temat i miałam taką nieprzyjemność z rysowania że miałam ochotę już w ogóle rzucić ten rysunek. Nic nie pokażę. Bo nie ma co: NIC to wciąż NIC.

Minęły święta, Sylwek, przemogłam się po martwej trumnie.Poszłam tydzień temu na zajęcia.

Lekcja 4: Drzewa.

Jak widać nie skończone. Ale to bardziej z braku czasu i zachwytu dotychczasowym wynikiem. Tak mi się podoba to co mam że kompletnie nie czuję popędu do skończenia. Patrzę na tę planszę i nie mogę uwierzyć że to co mnie zachwyca sama zrobiłam. Ok, przyznaję że góry drzew to kreska prowadzącego (te wielkie grubasińskie igły i liście na obu drzewach) ale to co mi się podoba znajduje się na pniach i pod drzewami oraz daleko na horyzoncie: krzaczki.

Jestem zachwycona tym że trwa wygląda jak trawa, krzaczki w tle są krzaczkami a horyzont nie jest prostą linią. I ja wiem że jest mnóstwo ludzi którzy tak rysowali w szkole podstawowej. Ja od czasu swojej podstawówki cofnęłam się do żłobka. Teraz wygrzebuję się z pieluch. Dlatego tak mnie cieszy każdy kawałek pracy który mnie samej się podoba.

Tutaj podobają mi się pnie sosen, dolne gałązki (jeszcze moje), 'malwy' na pierwszym planie po lewej i... krzaczki z tyłu, po lewej stronie pni.
Reszta wymaga dopracowania potężnego i dokończenia.

A tutaj podoba mi się kwiatek dziki w postaci krwawnika. I całe krzaki po lewej stronie pnia drzewa.

Ależ zdolna jestem ;). Mam nadzieję że kiedyś poczuję potrzebę dokończenia. Kiedyś.

Dziś miałam lekcję 5: Elewacje.
Mam za sobą pierwszą pracę rozpoczętą i ZAKOŃCZONĄ w regulaminowym czasie zajęć: 4h. Bez kończenia w domu. Bryły rysowało się cudownie! I wreszcie pojęłam o co kaman w cieniowaniu. Jestem boska. Skromna też.

Po takim sukcesie z przyjemnością podążę jutro na lekcję 6. Ciekawe co mnie spotka....

A już w następnym odcinku. hmm... jeszcze nie wiem ale będzie robótkowo. Bo mi tęskno.

Pierwszy finisz 2011 i zaproszenie

2011-01-10T08:15:00.003+01:00

Pewnego zimowego dnia siedziałyśmy sobie przy babskich pogawędkach: ja i Yenulka. Wiecie jak to jest: o wszystkim i o niczym, ale najwięcej to o tym co byśmy chciały i co widziałyśmy i że też byśmy tak itd. w ten deseń....
Po przegadanych kilku godzinach w końcu poczyniłyśmy coś konstruktywnego: postanowiłyśmy zmotywować się przez wyszywanie grupowe i tak, po włączeniu w spisek Madziuli, powstało miejsce Polski Needlepoint.
Celem tego miejsca jest wspólne uczenie się needlepointa. Prowadzimy tam dyskusje nt materiałów, nici, dostępności niezbędnych półproduktów, szukamy rozwiązań możliwych do zastosowania w naszych domowych warunkach.
Blog działa od 9.04.2010r. i po 9 miesiącach możecie znaleźć tam już pierwsze ukończone projekty z roku 2010. W tym mój :)

Dostałam speeda na koniec roku i ukończyłam drugą już w ciągu dwóch tygodni pracę needlepointową: A Promise of Mystery - oto ona:

Finally I was able to finish stitching A Promise of Mystery – one year project managed by American Needlepoint Guild named Stitch of the Month.

APOM was ‘mystery’ SAL what means each month of 2010 one part of the pattern was published and no one known exactly how final picture looks like! That was quite interesting and new experience: first time I decided to stitch an item with no overall view for final result. Last piece of pattern was published 1^st December 2010 but end of year I arranged a few days to stitch my APOM.

Used colors are my own choice - original materials are listed down on ANG website.

I am delighted with the results: I enjoy sparkle threads, used stitches, composition, colors matching.

Size: 21,5cm x 21,5cm;

Threads: DMC Pearl Cotton, Anchor mouline, Kreinik ribbons 1/16”, Anchor Ariste,

If you are interested in needlepoint please take a look on new Stitch of the month proposition for 2011. Ro Pace designed it! That might be the chance for you to try needlepoint :)

W tym roku zaczynamy nową wyszywaną zabawę: Flower of Italy. Będzie trwała do końca 2011 roku, co miesiąc będzie pojawiał się kolejny fragment schematu na rok 2011. Dołączyć można w każdej chwili - ale im wcześniej tym mniej zaległości do nadrabiania :D

Sezon na śnieg

2011-01-08T12:05:00.001+01:00

Jak zapowiedziałam wcześniej teraz będzie post nie-robótkowy. Bo ten post będzie o zimie.
Pisałam już że lubię zimę zupełnie na przekór Tym którzy chcą już mieć ciepło i lato i upały.

Zainicjowaliśmy z Połamańcen sezon narciarski, tym razem w Szczyrku. Zobaczcie jakie piękne widoki było nam dane podziwiać:

Miłej zimy w ten pluchowy, deszczowy, szary weekend :)

Rachunek sumienia 2

2011-01-08T01:04:00.001+01:00

Dziś wracając z urlopu i rozmyślając jeszcze nad ubiegłym rokiem zdałam sobie sprawę że nie wspomniałam w rachunku sumienia o dwóch zdarzeniach które to bezpośrednio robótkami nie były ale.... ściśle wiązały się z tym tematem. Były to projekty bezpośrednio związane z rokiem 2010: uruchomione zabawy SAL wraz z dedykowanymi blogami.

Polski Needlepoint - zabawa która narodziła się w dwóch głowach, potem trudno ją było wyartykułować aż w końcu przy kawie i babskich pogaduchach padło głośno 'A'. Potem było 'B' i 'C' i ostatecznie 9 kwietnia 2010 wieczorem światło księżyca ujrzał blog którego celem jest szerzenie techniki needlepoint.
Ten blog powstał dzięki Yenulce i Madziuli przy moim skromnym udziale. Graficznie wsparła nas niezastąpiona AnnMargaret.
Były chwile zwątpienia, było ciężko, był stres. Ale dotarłyśmy się, odkryłyśmy że dobrze nam się razem pracuje, cieszy nas zainteresowanie nową techniką.

W pierwszym projekcie aktywnie uczestniczyło 13 osób. Mamy już kilka prac ukończonych.
W tym roku kontynuujemy zabawę z nowym projektem, znowu są chętni chcący poskramiać needlepoint! Ta zabawa się nie kończy i trwa dalej!
Zaraz okaże się że needlepoint to już działalność operacyjna ;)

Świąteczny SAL 2010 - zabawa zainspirowana popularnością ubiegłorocznego Choinkowego SAL-a 2009 - tym razem w retuszowanej wersji bo na blogu ogólnodostępnym.

Już drugi rok bawiłyśmy się razem :) Wiecie ile nas było? Pół setki!
Dokładnie 58 osób bawiło się wspólnie, ponad połowa ukończyła prace świąteczne przed Świętami 2010 - uważam że osiągnęłyśmy SUKCES :)

I oto koniec rachunku sumienia za 2010 rok.
Biorąc pod uwagę zaangażowanie i efekty pracy nad dwoma powyższymi projektami cieszę się że udało mi się zrobić choć tyle prac ile w poprzednim poście podsumowałam ;)
Macie rację: nie o ilość idzie ale o jakość. A także, jak napisała Lila, o satysfakcję z pracy którą się wykonuje. Dzięki kilku próbom wiem co sprawia mi radość :) Teraz tylko trzeba pracować!

Mam nadzieję że rok 2011 pozwoli nam kontynuować wspólne projekty - w końcu dalej wyszywamy :D
Zachęcam do zabawy w needlepoint - właśnie zaczynamy wyszywanie nowego wzoru. Myślę że warto spróbować aby dowiedzieć się czy "lubię to" ;)

Mam niedosyt robótkowania. Rzuciłam się na wyszywanie jak szczerbaty na suchary. Już niedługo efekty pokażę, ale następny post będzie jeszcze o czymś innym :D

Rachunek sumienia

2011-01-07T00:20:00.002+01:00

Nie zakończyłam ubiegłego roku jak trzeba: nie było robótkowego rachunku sumienia.
31 stycznia zdałam sobie sprawę z tego że rok 2010 był okrutnie ubogi w tym temacie. Koncentrowałam się na działce, spotkaniach towarzyskich, rąbaniu ogrodu, sadzeniu i innych aktywnościach będących pożeraczami czasu (np.: godziny spędzane w samochodzie za kierownicą, rysunek). O!!! Żeby nie było: niczego nie żałuję! Po prostu stwierdzam fakty.
Ostatni rok pomimo iż ubogi w skończone prace był też szalenie urozmaicony. Pojawiły się w nim zarówno:

stolarka
szycie,
szydełkowanie,
wyszywanie: krzyżyki, needlepoint, Schwalm

jak i ...

koronkowanie: klocki, Aemilia ars.

Nauczyłam się w tym czasie wiele o sobie: otóż nie przepadam za koronkarstawem. Owszem radzę sobie, nawet nie najgorzej, ale nie sprawia mi to takiej przyjemności jak wyszywanie.
Preferuję haft, nie najgorzej radzę sobie z igłą i szyciem ręcznym, drewno wymaga wiele cierpliwości ale efekty tej pracy dają mnóstwo radości.

Prac ukończonych tylko kilka - z tego jak ubogi był 2010 zdałam sobie sprawę próbując przypomnieć hafty krzyżykowe.
Za to większość na lnie, jedna praca lnianymi nićmi wyszyta, jedna nitkami od Niny, jedna na aidzie 20 (choinka UB), jeden UFO skończony (firanki z kurami):

Statystyki ratuje nieco ukończona w Sylwestra Laura:

Na szczęście rok 2011 będzie lepszy!
Dlaczego? Bo zamierzam skoncentrować się na hafcie, nie eksperymentować z koronkami, zatrudnię Singerka do szycia, mój Połamaniec założy mi nawadnianie w ogrodzie a i chwastów będę miała mniej w ogrodzie z roku na rok.

Rokowania na 2011 są dobre.
Czego i Wam życzę Drogie Odwiedzające, Czytelniczki i Komentatorki.

Rzutem na taśmę

2011-01-01T11:40:00.000+01:00

skończyłam w Sylwestra o godzinie 20 wyszywać Laurę Perin.
Brakujący granatowy Kreinik wypełnił brakujące miejsca i oto mam już swoje 100% gotowości.

Niniejszym oświadczam że czuję się fantastycznie gdyż skończyłam rok 2010 z jedną pracą niedokończoną mniej.

W tym Nowym Roku życzę Wam oczywiście zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia. Do tego uśmiechów, szczęścia, pogody ducha, miłości, cierpliwości, wyrozumiałości i wszystkiego o czym jeszcze pomarzycie.

W sferze robótkowej zaś na Nowy Rok życzę specjalnie: kontrolowanego Miecia i czasu na robótki! Kreatywne już jesteście wszystkie jak jeden monż, zatem teraz życzę Wam czasu na realizację tychże pomysłów!

Niech moc będzie z Wami :)

Życzenia

2010-12-24T00:05:00.001+01:00

Dziękuję że ze mną jesteście, odwiedzacie to miejsce, dopingujecie i motywujecie. Dziękuję że ciepło się wypowiadacie i myślicie. Mam nadzieję że tą drogą trafią życzenia do Was wszystkich!

Przesyłam uściski mocne i ciepłe!

Znowu Schwalm

2010-12-20T21:22:00.000+01:00

Ello :)

w tym pięknym przedświątecznym tygodniu postanowiłam troszkę Wam zaostrzyć apetyty. A co. Taaaak: kapusia, grzybki, uszka, barszczyk, karp, chrzan (do karpia ofcors), grzybowa z makaronem, makowiec.... Wszystko cacy, tylko dupa rośnie.

To już niech rośnie lepiej postęp prac. Na zachętę i zaostrzenie właściwych apetytów kilka zdjęć więcej będzie. Oto skany serwety Ani Baranowicz, naszej Mentorki i Nauczycielki haftu, wspomnianej w poprzednim poście.
Uzyskałam pozwolenie Ani na publikację zdjęć Jej pracy.

Oto różnorodność ściegów haftu Schwalm w wykonaniu Ani, cztery rogi serwety:

Haft ze Schwalm

2010-12-13T20:40:00.005+01:00

w poprzednim odcinku zapowiedziałam haft ze Schwalm.
Zaczęłam się go uczyć tydzień temu, kiedy to Ania Baranowicz ściągnęła do Warszawy na spotkanie.

Postanowiłam też że dość już próbkowania, robienia kawałków prac które nie wiem jak potem wykorzystać bo są nieskończone lub znudziły mi się pod koniec.
Tym razem od razu skok na głęboką wodę: będzie serweta kwadratowa, około 60cm x 60 cm.
W rogu będzie miała motyw typowy dla haftu ze Schwalm: serduszko z motywami kwiatowymi. Motyw przygotowała Ania. Samodzielnie :)
Motyw został przeniesiony na tkaninę zwykłym ołówkiem: byle równo! Bo inaczej ściegi będą krzywe.

Kontur serduszka otoczony jest dwoma rodzajami ściegu łańcuszkowego:
- łańcuszek zwykły, zamknięte oczka
- łańcuszek węzełkowy

Na zewnątrz widoczne są 'wachlarzyki' - to ścieg obdziergiwany.

W środku serduszka widać ścieg z dziurkami. Zupełnie jak w hardangerze: wysnuwa się konkretne nitki tkaniny i metodą oplatania łączy nitki w grupy w założony sposób.

Poniżej serce jeszcze przed skończeniem: widać fragment wysnutych nitek na tle łapki mojej pod spodem. Regularnie co czwarta nitka tkaniny jest wypruta.

Poniżej widać serduszko już skończone.

A poniżej rzut oka na cały motyw i proporcje z nożyczkami.

Materiał: Belfast Linen Anitc White 32ct

Nici: perłówka Anchor 8, kolor 926

Jak widać czekają mnie jeszcze łodyżki, listki i kwiatuszki. Każdy kwiatek będzie wypełniony innym motywem, na pewno środkowy duży tulipan będzie miał również ścieg ażurowy. Kwiaty po bokach nie będą miały raczej ściegów opartych na wysnuwanych nitkach tkaniny.

Za mną dopiero pierwsze doświadczenia w tym rodzaju haftu, ale jestem zachwycona! Efektem, szybkością pracy, odmiennością od krzyżyków, monokolorowym ściegiem i wreszcie użytkowością tej pięknej techniki. Jest idealna na obrusy, serwety i inne tkaniny użytkowe.

Zachęcam do nauki tej techniki: łączy w sobie malowniczość haftu płaskiego i regularność haftów liczonych. Idealna technika aby kiedyś może oswoić się z haftem płaskim.

A w następnym odcinku będzie wymęczony needlepoint.

Rysunek

2010-12-09T22:34:00.000+01:00

Chyba niedługo zmienię profil tego bloga. Tyle ostatnio się u mnie dzieje że nawet nie wiem za co się łapać. Ale to wszystko na własne życzenie więc nawet nie narzekam.

Znacie takie powiedzonko że jak już nie ma się na nic czasu to na jedną więcej aktywność też czas się znajdzie? Więc robię bokami bo.... igłowstręt mnie opuścił. Wreszcie w ostatnią niedzielę wieczorem złapałam za igłę i dokończyłam sierść Upiornego Misia czyli backstitche. O tym że jest miś jest upiorny już teraz wiem. I choć zawsze TT mi się podobały to jakoś nigdy nie zrobiłam żadnego wciąż odsuwając je na koniec kolejki.
Otóż wizytując ostatnio koleżankę Yen zrobiłyśmy remanent szuflad i Koleżanka wyciągnęła cały prywatny kit czyli nie mniej ni więcej jak UFO misiowe. Miała być metryczka kilka lat temu. Teraz to chyba już Dziewczę do żłoba chodzi a metryczka leżała dalej nieskończona. Leżała bo misiek śpał na poduszce ale golusieńki cały! No to zaproponowałam że dokończę backstitche, a cóż tam dla mnie! Kto robi Powellki albo rajstopki Babcine to żadne miśki kudłate nie są straszne.
Generalnie nie bolało aż tak bardzo. Przynajmniej do kiedy robiłam sierść którą i tak musiałam sobie odznaczyć innym kolorem na schemacie, bo krechy oryginalne miały grubość milimetra i nie było wiadomo czy w środku krzyżyka czy w narożniku się kończą.. Ale jak podeszłam do kołderki to (motyla stopa!!!!) czułam się jak na karuzeli. Kto wymyślił ten schemat powinien go za karę wyszyć! Kocyk wyglądał jakby pijany królik skakał po całym brzegu kołderki. Zamiast linii wyszywania były jakieś kropki w różnych kierunkach i odstępach zrobione. Powinni choć te kropki ponumerować to wiedziałoby się od której do której należy trzymać kierunek. A może tam powinny być wyszyte french knoty???? Nie wiem. Fakt że szczęśliwie dokończyłam miśka TT i teraz już usunę miśki TT z mojej kolejki do wyszywania. Bez żalu.
Co nie znaczy że nadal mi się nie podobają :D

Miśka może kiedyś pokaże Yenulka u siebie. Nie pokazuję go bo nie moje to dzieło - ja tylko ostatni szlif rzuciłam.

Zabrałam się aktualnie wreszcie za naszego SAL-a needlpointowego. Nie idzie szybko ale staram się skończyć w tym roku.

Mnóstwo czasu pochłania mi rysunek. Praca domowa z poprzedniej lekcji zajęła mi pół niedzieli. Drugie pół niedzieli Lekcja 2 rysunku. Oto efekty nauki cieniowania. A tak naprawdę to cieszę się z całej geometrii i operacji przestrzenią jakiej używamy podczas zajęć. Bo te cienie są wyliczone oczywiście a nie tak machnięte 'z głowy' :)
A sześcianów wreszcie kiedyś się nauczę ładnych rysować :)

A tu na dole widać że sześcian stoi przy ścianie? No tak, tak .... krzywy był to został ręką instruktora poprawiony :(

Praca domowa nr 2 do zrobienia na niedzielę 12 grudnia czeka sobie na lepsze czasy.

A w następnym odcinku będzie haft ze Schwalm.

Muszę

2010-12-02T19:19:00.004+01:00

bo się uduszę.
Podtrzymuję że kocham zimę. Jest piękna. I nart się nie mogę doczekać.

Ale jak myślę znowu o grzebaniu w ziemi, działce i oglądaniu każdej roślinki 'czy już urosła' to mi się w środku przekręca. CHCĘ i już!

Rozerwana jestem na pół.

Idę piec tort karmelowo-migdałowy. W końcu w sobotę Barbórki :)

Zapomniałam o tytule :D

2010-11-28T21:49:00.002+01:00

Lilu Droga, dziękuję za wezwanie do głosu :) Gdyby nie Ty pewnie do przyszłego tygodnia zwlekałabym z postem.

O czym by tu....
Wróciłam cała i zdrowa, zaprawiona do warunków zimowych jakie nam nastały wczoraj. I choć na każdym kroku czytam że chciałoby się wiosny - (mi też się chce - w końcu działka czeka ;)) to śmiało twierdzę że zima jest piękna i ją lubię :D
O tym że mam niechcieja robótkowego chyba nie muszę pisać. To WIDAĆ. Mam igłowstręt i kropka.
Przed wyjazdem nie chciałam nic zaczynać. Na trzy tygodnie zabrałam pół walizki gadżetów: konia - mojego jedynego UFO-ka. I gazetki z szydełkowymi schematami i aż dwa motki nici. Z kompletem kilku grubości szydełek. No i zaczętą koronkę Aemilia ars.

Nie muszę chyba pisać że nic nie drgnęło. Nawet nie rozpakowałam majdanu. Natomiast nie ma tego złego: zamiast robótkowania wygrzałam się na saunie aż miło. Co drugi wieczór spędzałam w ciepełku. Tego mi było trzeba!
Ponadto, i tu MAM ŻAL do koleżanki Yenulki, że mnie nie uprzedzono! Nie uprzedzono że zabranie ze sobą tylko dwóch książek Szwaji Moniki to za mało na trzy tygodnie. Gdybym wzięła wszystkie cztery i tak pochłonęłabym je jednym tchem. Pewnie kosztem snu.
Zatem snułam się po domu w tym tygodniu z trzecią książką w ręku, do skutku aż skończyłam.
Czwarta aktualnie jest na tapecie. I pewnie do czasu zakończenia jej nie ruszę znowu igłą.

Siłą napędową okazują się być twarde zobowiązania.
Powiedziałam A i od stycznia zaczynam roczny projekt naukowy.
W związku zaś z tym projektem musi mnie ktoś mocno kopnąć w d... i przysposobić do rysunku ręcznego. Celowo pominęłam słowo 'nauczyć' gdyż aby posiąść szlachetną umiejętność rysunku trzeba mieć choć odrobinę talentu. Ja i owszem mam talent! Umiem, a co! Rysować marginesy i szlaczki. Od linijki.

Niestety, sama nie dam rady, nie zmuszę się. Nie cierpię rysunku. Zatem konsekwentnie powiedziałam B i od dziś możecie mi mówić Miszczu: poszłam na kurs rysunku z tymi wszystkimi ambitnymi wilkami które przygotowują się do egzaminów na architektury i inne takie cuda.
Każda lekcja to 4 godziny w niedzielne popołudnia. Dobrze że każdy siedzi z nosem we własnych sześcianach i drzewach i nie patrzy na starą babę co sobie musi językiem w wysiłku pomagać.

Lekcja 1: od dziś umiem narysować krzywy sześcian, podzielić go na małych 8 krzywych sześcianów no i umiem mnożyć te krzywe sześciany przez pączkowanie tworząc krzywego sześcianowego węża.
Pączkowanie jest świetne, bo jak się już pierwszą figurę z mozołem narysuje, to reszta sama leci. No i choć jeden punkt zbiegu jest widoczny i nie trzeba sobie wyobrażać że leży na ścianie w pokoju obok.

Siostra, wiem że tu zaglądasz. Bądź miłosierna i nie komentuj.

Zdolna jestem co? Żeby nie popsuć sobie wizerunku nie pokażę pierwszych elips :D
A w ramach pracy domowej muszę sobie skleić sześcian i narysować go... 15 razy. I najlepszych 5 sześcianów podzielić na 8 mniejszych. Wrrrr... i mam na to tylko tydzień. No, teraz to już tylko 6 dni.

Poza tym mam wyrzut sumienia. SAL needlepointowy, do którego nie dość że nie chce mi się zabrać to do tego nie mam wcale pomysłu jak go zrobić. Cóż, muszę dojrzeć. Obym tylko do tego czasu nie obśmiardła pod górą prac jak każdy rasowy ser.

Idę poszukać jakiejś tektury z do klejenia :P
Miłego tygodnia dla Wszystkich którzy tu jeszcze w ogóle zaglądają i mają do mnie cierpliwość :)

Skandynawskie smaczki

2010-11-19T23:34:00.000+01:00

Anuś jutro już wracam :) I szczerze powiedziawszy doczekać się nie mogę! A miałam tu tkwić do końca przyszłego tygodnia! Opatrzność (czy jakkolwiek by tego nie nazywać) zlitowała się nad nami i pozwolono nam zabrać się tydzień wcześniej. Szczęście mnie rozpiera!

To nie tak że TU jest coś nie w porządku: wręcz przeciwnie! Szwedzi są bardzo mili. Z każdym - nawet w kiosku - można porozumieć się w języku language. Wnioskując po tym fragmenciku kraju który obejrzałam Szwecja to ładny kraj. No dobrze: trochę zimny, ale ładny. Zresztą u nas też za chwilę będzie -5 i śnieg. Nie ma co rozpaczać.
Mimo to... po prostu tęsknię. A towarzystwo choćby najmilsze, to wciąż nie dom. Zwłaszcza jak słucha się hindusko-angielskiego przez 10 godzin dziennie.

Te dwa tygodnie były intensywne, a po dowleczeniu się do hotelu nie miałam siły na nic innego jak paść na twarz. Po sieci zwyczajnie nie chciało mi się biegać. Blogi przeglądałam, ale nic mądrego mi nie przychodziło do głowy, czułam że mój mózg oscyluje jeszcze w okół spraw służbowych. Zresztą narady 'wojenne', budowanie strategii, burze mózgów i zwykła wymiana informacji 'po godzinach' też dawała się we znaki.
Skutkiem czego zaczepiłam tylko jeden weekend w Sztokholmie a w zasadzie niedzielę (sobota zmarnowana choróbskiem).

Przeczytałam Wasze komentarze uważnie: wiedziałam że będziecie chłonne pasmanterii=wiedzy :)
Dziękuję również za maile z podpowiedziami 'co warto zobaczyć' :)

Popędziłam w niedzielę do centrum próbując pogodzić wszystko: zwiedzanie i szukanie pasmanterii.
I cóż?
Widziałam Stare Miasto (Gamla Stan):

Przyznaję że urocze! I takie podobne do naszych miast :)
W jednym z podwórek (nie omieszkałam zaglądać w różne dziury) znalazłam takiego malutkiego Jegomościa:

Obejrzałam uroczystą zmianę warty przed Pałacem Królewskim. Zdjęć nie zamieszczę bo nie wiem czy można tak wizerunkami mundurowych rzucać po blogach.

Pobiegłam (na własnych nogach w tę i nazad) ze Starówki do polecanego Skansenu:

HI, hi ta budka telefoniczna stała przed Skansenem ale nie mogłam sobie odmówić jej sfotografowania i przytoczenia tutaj.

W skansenie wieki spotykają się z cywilizacją XXI w.

Gdy wyszłam z muzeum była już ciemna noc. Toż już 16.30 była w końcu.

Biegłam po szlakach wypatrując oczy za pasmanteriami. Zamiast nich trafiłam na dzianinowe zakątki. Kilka takich minęłam:

Nie muszę chyba mówić że wszystkie zamknięte w niedzielę i w godzinach moich 'popracowych' wizyt w Down Town?

A co z pasmanteriami? Kupa. Znalazłam jedną. Czynną do 17 (wg blogów szwedzkich).

Wyrwałam się dziś z biura o 16 (ignorując ostatni warsztat oraz godziny pracy) żeby zdążyć dojechać.
Pasmanteria była nastawiona na handel gotowymi kitami: obrusy, obrusy, obrusy i w końcu obrazki. Głównie Permin of Copenhagen. Wszytko z materiałami rozmiaru aidy 12. Choćby z powodu załączonej tkaniny nie warto było wydawać 400 SEK (~ 160 zł). Zestawy typu: breloczek+mini hafcik 10 x 10 krzyżyków + nitki kosztowały od 70-90 SEK (~28 - 326 zł).
Jeden wieszak z DMC. Tylko DMC.
Żadnych materiałów z metra.
Żadnych metalizowanych nitek.
Żadnych Rayonów.
Żadnych silków.
Żadnych igieł.
Trzy grubości szydełka. Kilka grubości drutów. Plastików jakich pełno u nas. Żadne mercedesy. Nić do koralików (szt 1). Igły do koralików. Koralików brak. Żadnych kordonków, perłówek.
Byłam tak rozczarowana i zrozpaczona że z wrażenia nie zapytałam po ile chodziła mulina DMC. Przepraszam :(

Smaku dodatkowo dodaje fakt że leciałam tam z wywieszonym językiem aby do 17 zdążyć. A Panie w progu (dwie znudzone, znaturyzowane Azjatki) w progu poinformowały że przecież wszystkie okoliczne sklepy są otwarte do 18 więc dlaczego miałyby zmykać o 17?
Ano. Szkoda że na drzwiach żadnej informacji nie było. W przeciwieństwie do okolicznych sklepów które od góry do dołu oklejone były godzinami otwarcia.

Wam pozostawiam ocenę. Uważam że kompletnie nie miała sensu ta wyprawa. No ale ja już wiem.
Nie ustaję w nadziei, że są tu jeszcze inne, lepiej zorganizowane i zaopatrzone miejsca. Które jeszcze odwiedzę.

To by było na tyle. Cieszę się że wracam. Jeszcze ze sto razy bym napisałabym jak mi radośnie gdyby nie to, że post już długi jest, i tak ledwo tu dobrniecie. A jutro rano samolot.

Pozdrawiam jeszcze ze szwedzkiej ziemi!

Po drugiej stronie morza

2010-11-08T18:41:00.000+01:00

Pamiętacie Fraglesy? A Gobo? A Wuja Matta który przesyłał kartki z podróży?

No to ja Wam teraz posyłam kartkę (biało-czarną) ze Szwecji i ciepłe pozdrowienia.
Zimno tu (-10 rano było ...) ale słonecznie.
Szkoda tylko że tę najładniejszą pogodę i cudne słońce przesiedziałam w biurze. Takie życie, nie ma co się rozwodzić nad tematem.
O 4 po południu zaczęło się ściemniać, dlatego czarno-biała ta kartka i bez zdjęć. Bo noc jaka jest każdy widzi.

Ludzie tutaj jedzą śniadania o 6 rano i chyba tylko z tego powodu są w stanie zjeść z ochotą lunch o 11.30. Do 13 już nikt tu nie wytrzymuje bo głód ściska.
Temat mnie zaciekawił: po co o 6 jeść śniadanie skoro do pracy jedzie się 15 minut i zaczyna o 9? Chyba w sprawie śniadań muszę jakieś statystyki przeprowadzić. A może w pozaprzestrzeni tak właśnie ma być?

Z przyczyn obiektywnych w tej chwili robótki są zawieszone na kołek do odwołania, czyli pewnie do końca listopada. Dobrze że z SAL-em świątecznym zdążyłam.

Trzymajcie kciuki co bym tu nie zamarzła i nie zwariowała z powodu: braku słońca, chłodu, słabego piwa.
A jak macie coś ciekawego do polecenia w Stockholmie to dajcie znać: miejsca które warto odwiedzić, rzeczy które warto przywieźć. Różne: co komu ślina na język przyniesie.

Pozdrawiam!

Picoti Picota: Sur les toits…

2010-10-31T21:46:00.001+01:00

Skończony i wyszyty. Teraz już tylko oprawa :)

Raw Linen 32ct Belfast, DMC 3865 & Anchor 905

W:29cm, H: 7cm

Nie muszę chyba mówić jak przyjemnie mi się wyszywało ten drobiazg? C U D O W N I E! W kolejce stoją chyba wszystkie schematy tego projektanta. Zwłaszcza kury :D

Inspiracja tablicą

2010-10-23T17:28:00.000+02:00

Pewnego dnia sierpnia pojechałam do Mamy. A Ona mówi:

- Wiesz taki ładny sznurek kupiłam. No mówię Ci: konopny, włochaty śliczny!

- ????? /w końcu moja Mama w gospodarstwie ogrodniczym ma mnóstwo sznurków, dlaczego zachwyca się jednym konkretnym i aż musiała go kupić????/
- Bo sobie pomyślałam że można by ten sznurek tak w ramie umieścić ... i wiesz spinaczami do bielizny do sznurka przyczepić zdjęcie, albo rachunek ... taką tablicę zrobić zamiast tej okropnej korkowej.
- !!!!!!!!! /już mi zaczęło świtać i przed oczami stanął obraz z blogu/

- Bo ja mam taką ramę co stoi w piwnicy, i nie wiem co mam z nią zrobić, jak się nie da to wywalimy na śmieci. Ale zdrowa jest, może trochę koślawa ale bez korników, szkoda jej. No weź pomyśl co z tym zrobić, bo ja w internecie na jednym blogu widziałam ....

- Na Zielonym Kuferku???
- No!!!!!
- A ja mam mnóstwo fajnego lnu co do wyszywania się nie nadaje. Można go użyć.
itd. itd .... jak to w rozmowie między dwoma Zakręconymi.

Do tej pory zachodzę w głowę jak moja Mama trafiła do Marii. Ostatecznie skoro każda z nas wpadła wśród miliona blogów na jeden ten sam. I wypatrzyła na nim tę jedną tablicę. I ta jedna tablica nam utkwiła w pamięci. I nawet po cichu myślałyśmy jakby tu tę tablicę zrobić. To tablica musiała powstać. Nie było mowy że nie. Zainspirowana została oczywiście tablicą Marii: Ku pamięci.

Mama pokazała mi ramę i myślałam że się poddam. To było to okropne, brązowe krzywe paskudztwo co wisiało z 10 ostatnich lat na ścianie ze sztucznymi kwiatkami. Kolor.... kasztanowy.
A mi kasztanowy aktualnie do koncepcji wcale, a wcale nie pasuje.
Zachodziłam w głowę co zrobić a się nie narobić i odmienić paskudę. Ostatecznie oczywiście stanęło na ręcznym szlifowaniu.
Szlifowałam ja, szlifował Tata Połamańca, podczas urlopu szlifowałam znowu ja. Łącznie spędziliśmy nad odzyskiwaniem oryginalnego koloru 22 godziny. Z czego pół godziny trwało przeszlifowanie największych powierzchni szlifierką. Reszta wiadomo: papier ścierny w łapkę i hej do przodu! Najgorsze były oczywiście kąciki. A ramy rozkładać nie chciałam bo była tak koślawa że bałam się iż jej potem w żaden sposób nie poskręcam.

Tutaj pomalowana już białą, transparentną farbą.

Potem to już szybka piłka: docięcie płyty pilśniowej, ocieplina na płytę, len przypiąć zszywkami do płyty,

rozciągnąć sznurki,

oprawić w ramę,

I oto jest:

Mam swoją tablicę którą wywiozę na Grabinę do domku i tam nadam jej jeszcze szlifu: lawendę przywieszę, jeszcze zdjęć trochę a pewnie i suszona gałązka i kawałek serwetki się znajdzie na tablicy. Taki bałaganik który ma znaczenie dla Właścicieli.

Dziękuję za pozytywny odbiór Laury :) Cieszę się że również uznałyście tę pracę za interesującą. A czy czasochłonną? Pewnie że tak: jak każda praca ręczna :) Dopiero jednak na zdjęciach zobaczyłam że niektóre ściegi wołają o pomstę do nieba. Mimo to i tak pozostanie: Laura jest i tak piękna !
Odpowiadając na pytanie Kankanki: Laura ma wymiary 26 x 26 cm.

Życzę Wam miłego weekendu!

Laura na 95%

2010-10-18T12:59:00.001+02:00

Twardo zabrałam się za prace zmierzające ku skończeniu Laury. Przynajmniej w takim stopniu aby móc zabrać się wkrótce za inne robótki. W niedzielę w nocy ukończyłam tę część, około 95% które jestem w stanie zrobić bez jednej nitki: granatowego Kreinika.

Uzupełnię puste miejsca dopiero jak brakująca nitka doleci przez wielką wodę. A na razie można popodziwiać dziury cudnej urody :D

Tutaj zdjęcie nocne pracy:

A poniżej zdjęcia dzienne, poranne:

Przyznam że żadne z nich nie oddaje urody haftu. Kolory w rzeczywistości są zbliżone intensywnością do zdjęć nocnych.

Zdjęcia poranne mocno tchną niebieskościami które dominują inne kolory i zdecydowanie przyćmiewają urodę fioletów i intensywnego różu.

Teraz pozostaje mi schować pracę do pudełka i czekać na dostawę Kreinika i zabrać się za przygotowanie do kolejnej pracy :D

Zaproszenie do świątecznego wyszywania

2010-10-13T12:36:00.000+02:00

Mam znowu zaszczyt zaprosić Was do wspólnej zabawy. Tak jak rok temu zaczęłyśmy wyszywać choinkę w zabawie Choinkowy SAL 2009, w tym roku znowu proponuję zabawę opartą na nieco zmienionych warunkach, choć wciąż świąteczną!

Świąteczny SAL 2010

Tematyką zabawy będzie wyszycie DOWOLNEGO, indywidualnie wybranego wzoru w temacie święta oczywiście. Pewnie Wasze kolejki pac świątecznych puchną od prace które 'kiedyś chciałybyśmy wyszyć'. Zatem może czas kolejkę skrócić choć o jedną pracę??? Chcę Wam pozostawić wolny wybór tego nad czym będziecie pracować w tym roku.
Systematycznie, rok po roku będziemy dłubać kolejne ozdoby wspólnie.

Deklaracja zabawy wspólnie oznaczać będzie że postępy prac będziemy publikować na blogu Świąteczny SAL 2010. Szczegóły już są dostępne na działającym i ogólnie dostępnym blogu :)
Oczywiście publikacje na własnych, prywatnych blogach są również dozwolone. Najważniejsze jest aby pokazać na wspólnym blogu choć dwa etapy: początkowy i końcowy. Oczywiście im więcej tym lepiej :)

Miło będzie oglądać prace świąteczne w jednym miejscu. Miło będzie już wkrótce poczuć atmosferę zbliżających się Świąt.

Czasu mamy wystarczająco: 72 dni. Nawet projekty większe od ubiegłorocznej choinki mają szansę powstać.

Zachęcam do udziału a jestem przekonana że za kilka tygodni będziemy miały już całkiem sporą grupę prac które cieszyć będą nasze oczy i zdobić domy podczas Świąt Bożego Narodzenia 2010.

Po szczegóły organizacyjne zapraszam już w nowe miejsce.
Gdyby były dodatkowe pytania - zapraszam na maila :)

Do zobaczenia na Świątecznym blogu!

Ciasto ze spotkania w Białymstoku: śmietanowiec

2010-10-07T23:33:00.006+02:00

Witam i o zdrowie pytam. Pytam bo niedługo będzie wielkie odchudzanie ;)
Prezentuję przepis na śmietanowca - ciasto które zawiozłam do Białegostoku na spotkanie. Zdjęć brak - może kiedyś uda mi się sfocić zanim zdąży zniknąć.

Składniki:
3 paczki ciasteczek Liebnitz (z 52 ząbkami ;)) ew. taka sama porcja innych tego typu
opakowanie gotowego kremu do tortów waniliowy/śmietankowy
mleko zimne do powyższego kremu
puszka słodzonego mleka - gotowana dzień wcześniej 3 godziny (puszka zamknięta) na krem krówkowy
1/2 litra śmietany 36% Łowicz - dobrze schłodzona
2 śmietan-fixy
płatki migdałów do posypania

Opowieść na temat krówkowej masy:
Dużej filozofii w przygotowaniu ciasta nie ma. O ile dzień - kilka dni wcześniej ugotuje się masę krówkową, reszta to 'pikuś'.
Można pokusić się o gotową masę ALE ... ja osobiście (trzy razy) jeszcze nie trafiłam na taką w której nie skrzypiał mi między zębami cukier. A dodatkowo weźcie pod uwagę opinię Eksperta: mój Pan Połamaniec jest krówkożerny i testował często różne masy 'z półki'. I od czasu gdy na wszystkich się zawiódł sam sobie gotuje krówkę. Od razu trzy puszki - na dwa tygodnie starczy ;) Ja wierzę ekspertowi od krówek bo On ma więcej doświadczeń ode mnie.
Krem krówkowy wyciągnąć z puszki i dobrze zamieszać aby nabrał jedwabistej konsystencji - ułatwi to rozsmarowywanie na ciasteczkach.

Krem tortowy przygotować wg przepisu, ale bez masła. To czysta hipokryzja bo ciasto nie należy do dietetycznych ale zalecam pominąć masło. Wystarczy tłuszczu w śmietanie.

Śmietanę ubić ze śmietan- fixem.

Układać warstwami:
1. ciasteczka - całe opakowanie
2. krem waniliowy/śmietankowy
3. ciasteczka - jw
4. toffi z puszki
5. ciasteczka - jw
6. bita śmietana
7. posypać płatkami migdałów wg uznania
Zostawić na noc w lodówce, żeby się 'przegryzło'.

Z doświadczenia wiem że zrobienie tego ciasta to kwestia max. 40 minut o ile w tzw międzyczasie należy jeszcze umyć pojemnik i łopatki/rózgę po kremie i następnie ubić śmietanę.

Żaden kłopot a niebo w gębie :D Co Dziewczyny z Białegostoku mogą potwierdzić :)
Nawet nie spróbowałam ostatnio ale cieszę się że Wam smakowało :)

Smacznego!

P.S. Dajcie znać czy Wam wyszło ;)

I już PO

2010-10-04T20:54:00.003+02:00

II Spotkaniu w Białymstoku. Buuu....

Madziu i Krzysiu pokłony Wam biję za Wasz trud włożony w organizację!
I dziękuję za przygarnięcie również mazowszanek ;)

Było CUDNIE! Dlaczego? Same zobaczcie kto był, co było i jak było. Zaznaczam tylko że poniższe zdjęcia to zaledwie promil tego co się działo przez cały dzień. Oczywiście znowu ocknęłam się gdy skojarzyłam że też mam aparat. Po zrobieniu dokładnie kilkunastu zdjęć znowu poszedł sobie w kąt.

Będziecie musiały niestety pobiegać po różnych blogach żeby obejrzeć ich trochę więcej :)

Zapewniam Was że w gardle schło od gadania, blablania, okrzyków radości ale i od poważnych rzeczowych rozmów i wymiany doświadczeń!

Tutaj na zdjęciu dwie Anie, Mirka i Emlut i Mela :)

Ania75 kochana Kobieta poświęciła mi mnóstwo czasu na tłumaczenie że nie jestem ostatnia noga w heklowaniu. Chyba z godzinę przekonywała mnie że nie powinnam się przejmować zaobserwowaną u mnie podczas urlopu dysfunkcją szydełkową. Mam dłubać dalej i ma być dobrze.
No to będę dłubać. I mocno wyciągać jak będzie serwetka okrągła gotowa.
Aniu, podtrzymałaś mnie na duchu! Zresztą jak mogę wątpić skoro Ania nosi na sobie dowody doskonałego władania szydełkiem? Wie co mówi i JUŻ.

Tu poniżej zażarta dyskusja Marty i Yenulki nad meandrami blackworka na podstawie cudnych prac Marty.

Tu już na spokojnie rozważania nt wyszywania na czarnych tkaninach.

Wreszcie dwie szalone Babki się spotkały w realu :)
Mela i Ata, voilà

A tu dzieła Aty: Tildowe Śpioszki, hardanger i frywolitka. Uwaga: ceramika to dzieło Córci Aty, Ogonka Ani! Niesamowita sprawa!
A Śpioszki się tak rozbrykały że ujeżdżanie lampartów to pikuś.

Zobaczcie jaki rozmarzony uśmiech wywołał jeden frywolny, różowy królik na buzi naszej biżuteryjnej Mistrzyni Joli:

W ogóle zwierzaków była masa, w tym Kot Aty Ani (ha! ależ konstrukcja logiczna..) który leży uwaga na czym?! Zgaduj-zgadula hafciarki :D

Grunt że dopiero teraz się dowiedziałam od Aty że ten sampler na którym rozwalił się kocur wyszyła ...uwaga.... Elisse! Którą Ata ściągnęła na spotkanie :) Nie znałyście chyba Elizy od tej strony :D

Dzięki Krzysi już wiem że panienki groszkowe które wpadły w oko okrutnie stworzyła Małgosia. No i po lewej jeszcze hardanger wystaje i po prawej druciane serwety! Już wiem dzięki Krzysi że serwety zostały wykonane przez Dorkę.

Na koniec relacji MUSZĘ się pochwalić co niespodziewanie otrzymałam:
Mój pierwszy 'dedupaż' dostałam :) Od Emlut współumęczonej w naszym grupowym sepuku: RR myszowym ;)
Śliczne maki cudnie mi się w kuchni komponują - tu akurat z tegorocznym suszem grzybowym własnej produkcji:

A tutaj, maziaje cudnej urody które Madziula i Krzysia farbowały wieczorami! To chyba będą te 'trumienne' nitki, bo nie ośmielę się z żadnej uciąć ani centymetra....

Widać przecież że nie gadałyśmy bez sensu ale przede wszystkim uprawiałyśmy wymianę wiedzy i doświadczeń oraz zaklinanie szydełek i igieł. Żeby szybciej śmigały w rękach!

Jejku, jak dobrze że jesteście!!!

Relacja Aty ze spotkania już jest! TUTAJ.

Stara znajoma

2010-09-30T19:38:00.001+02:00

Po nieszczęsnych myszach przyszedł czas na oddech.
Wyciągnęłam z szafy pewną ramę na której jeszcze w maju zaczęłam wyszywać różne takie figury.
I właściwie od czerwca nic więcej nie zrobiłam.

Za to podczas urlopu wreszcie wyciągnęłam ramy i skoncentrowałam się na Gwiezdnej nocy autorstwa Laury Perin.

Czas przedstawić nową, bardziej aktualną odsłonę tej pracy.

W gotowym już fragmencie znajdują się "dziury" - to miejsce na Krainika granatowego. Czekam aż doleci zza wielkiej wody. Może doleci do czasu gdy skończę większość pracy? Na pewno :)
Na razie jeszcze trochę pracy przede mną.

Zdjęcie jest tylko takie bo zdjęcia zbliżeń okazały się być potężnie wadliwe (zamglone).
Do tej pory nie wiem jak ja to zrobiłam że tak ubrudziłam obiektyw i nie zauważyłam smug ... Wylazły dopiero na zrobionych zdjęciach :(

No ale następne zdjęcia Laury będą jak żyleta :D

Never ever RR!

2010-09-28T21:42:00.001+02:00

Wiadomo już że podczas urlopu się opierniczałam. A co.
No i jasna sprawa że tak przez 12 godzin to po lesie nie łaziłam albo cały dzień kawy nie piłam przy krzyżówce.
Trochę udało się też podłubać.
Miałam swój plan który zakomunikowałam. Mam i progres. Zaczynam od tego co spędzało mi sen z powiek i powodowało wstręt do innych prac: RR myszowe.

Sama się zgłosiłam, sama się wpisałam, mea culpa, mea maxima culpa. Reklamacje mogę tylko na własne biurko kierować, ale.... wreszcie..... po tylu miesiącach!

Ta dam! Nastąpi wiekopomna chwila!

.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

WIELKI KONIEC!
.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Wielki koniec jedynego w życiu Round Robin w jakim wzięłam udział!

Oto ostatnia mysza wyszyta.

I nie powiem, wyszywało się całkiem sympatycznie. To dlatego że OSTATNIA to była mysz :)

Kalendarz jutro wróci do Właścicielki. Wiecie ile czasu się plątał po Polsce?
Od grudnia 2008 do września/października 2010 czyli 19 miesięcy wyszywania 12 myszy ..... A niektóre inne kalendarze jeszcze nieskończone! No comments.

Here is the last piece of Round Robin I decided to start with group of friends in December 2008.
It took 19 months to complete calendar with 12 motives dedicated for each month upon the year. I must admit now, once last mice is over I am happy more than ever! That was the easier and the longest project in my cross-stitcher career.

Next time when I will try to look at any RR please remind me (accordingly and roughly) that project!

Cieszę się że już jest koniec!
Mój osobisty kalendarz też doleciał, ale brudny jest jak melediabeł i muszę mu jeszcze jakąś dedykacyję dłubnąć. Zatem nie gotowy do pokazywania jest.

Witajcie inne robótki :D

Melduję

2010-09-26T20:49:00.000+02:00

że jestem z powrotem. Urlopu mam jeszcze jakieś 12 godzin, kiedy to rozpocznie się regularny dzień pracy błeee.....

Ale do stolycy, mieszkania i pralki czas wrócić już teraz, choć chciałoby się pobyczyć jeszcze. I nie ważne czy pada czy świeci słońce: kocham tę porę roku i dla mnie każda pogoda ma we wrześniu swój niepowtarzalny urok.

Zgodnie z Waszymi wspaniałymi i serdecznymi życzeniami urlop się udał bardzo! Plany zrealizowałam w jakichś 90%. Po prawdzie to tylko powideł nie nasmażyłam bo w lesie śliwek zabrakło. A i tyłka mi się nie chciało ruszać w poszukiwaniu targowisk bliżej niezlokalizowanych. Niestety sklep pobliski nie dysponował tymże asortymentem w stopniu mnie zadowalającym. No ale mieli bułkę i kawał chabaniny to i nie zmarniałam podczas tych dwóch tygodni, niestety ...

Zastanawiam się tylko czy ja kiedyś będę umiała spędzić czas ot tak. Bez PLANÓW ;)

Uwaga, chwalę się: jestem z siebie dumna! Bo urlop minął niemal bez-internetowo. Mojej zasługi w tym niewiele, twarde realia górą. A to dzięki temu że korzystałam z telefonu jako modemu i wpadałam tylko przejrzeć pocztę oraz ze dwa różne blogi odpalić, komentarzy nie zostawiałam zatem teraz będę nadrabiać: podczytywać, komentować, odpowiadać na maile i inne.

Nie buszowałam po świecie netowym to i czasu miałam dużo: na kawę poranną, krzyżówkę, książkę, śniadanko, kawkę, spacerek. Poczytałam, powyszywałam, poszydziłam, grzybów nazbierałam i nasuszyłam. Odkryłam u siebie również dysfunkcję szydełkową, a jakże. Ale o tym w swoim czasie.

Teraz mus przygotować się na jutro do pracy: pralek kilka przekręcić, dom ogarnąć, odkurzyć biurka, stoły i meble bo zarosły nieco.

Dobrze że już jestem tutaj bo mi Was brakowało :)

Czas na urlop

2010-09-11T22:56:00.000+02:00

Jadę odpoczywać. Nigdzie daleko - tylko na działkę.
Zamierzam rano mieć czas wypić kawę.
Poczytać książkę.
Wziąć szydełko do ręki.
Odwiedzić znajomych.
Pochodzić po lesie za grzybami.
Zrobić powidła śliwkowe.
Wrócić do wyszywania Laury.
Nadgonić naszego SAL-a.
Skończyć wyszywać myszy.

Podsumowując: zadbać o swoje zdrowie psychiczne, wyciszyć się, skoncentrować na sobie.
Nie zamierzam: chodzić do biura, biec na spotkania, stać w korku porannym i wieczornym, pisać dokumentów po godzinach, spełniać oczekiwań wszystkich którzy mnie otaczają z silnym przekonaniem tychże że właśnie od tego jestem, pięć razy okrążać blok i pokątne ulice zanim znajdę miejsce do parkowania, szukać miejsc do chodzenia między psimi kupami, ocierać się w sklepie o innych ludzi, walczyć w kolejce o swoje miejsce bo 'oj nie zauważyłem"....długo by wymieniać.

Mam dość.

Pierwszy raz wzięłam urlop i pozostanę w domu. Chcę spokoju. Takiego jak na ten przykład tutaj podczas czyszczenia grzybów dwa tygodnie i tydzień temu.

A takie kwiatki zasłużyły na fotę:

Ten rok wyjątkowo obfituje w grzyby, dlatego zachęcam do spacerów po lesie i gimnastyki: skłony, przysiady i kicanie ruchem posuwisto-zwrotnym (od grzyba do grzyba) dobrze zrobi na zastałe kości, stawy i mięśnie. I cudnie! Potem można oczy cieszyć rządkami słoików z przetworami!

A taki gigant wyrósł na naszej działkowej skarpie pod dębem, ważył 228g i ostatecznie poszedł do suszenia.

Życzę sobie i Wam pięknej pogody, owocnych zbiorów, lub w najgorszym przypadku choć
przemiłych rodzinnych spacerów! W kaloszkach :)

Pa!

Horensja pastelowa

2010-09-08T21:47:00.001+02:00

Ślicznie dziękuję za wszystkie komentarze po poprzednim postem ogrodowym. I cieszę się że i Wam się spodobała koncepcja wrzosowa pod lasem :)
Zdaję sobie sprawę z pracy która jeszcze nas czeka. Ale mam silne wsparcie w głowie i rękach (!!!) mojej Mamy, która znajduje mnóstwo radości w pracach ogrodowych. I na szczęście mierzy siły na zamiary i sama już nie porywa się z motyką na słońce a rozkłada i planuje prace dając sobie odetchnąć w przerwach.

Ale ad rem: jak groziłam tak i wracam. Mam aparat, mam zdjęcia. To Wam pokażę co wydłubałam ostatnimi czasy pomiędzy zakupami i pracami ogrodowymi. Oto surowe jeszcze 'dzieło' na kominku

A tutaj już ukończona choć, jak widać, jeszcze gorąca (na tamborku) hortensja.

Hydrangea designed by DMC

Stitched on Zweigart Belfast Raw Linen, 32ct with linen muline. Instead of beads (in line with pattern) I stitched french knots.

Stitching was real smooth - as always using linen materials...

Wykonałam ją na swoim ulubionym materiale: Balfast Raw Linen 32ct, ale niespodzianka..... mulinami lnianymi.
Wbrew powszechnym opiniom dotyczącym używania tychże mulin, wyszywało mi się świetnie.
Muszę jednak oddać sprawiedliwość, że efekt może wydawać się niechlujny. Jak to z lnem: nitki miały różną grubość, zdarzały się węzełki, supełki, jakieś zmechacenia. Ale ten matowy kolor daje cudny efekt: jakby kwiatek był namalowany kredą pastelową na chodniku.

Kolory na zdjęciu oddają kolory w realu - może to zasługa tego że muliny lniane są matowe i nie odbijają światła tak bardzo podczas fotografii?

Ulcia, dziękuję za podzielenie się kwiatkiem :)

Sezon na zimozielone

2010-09-06T23:50:00.003+02:00

Długo Was nie męczyłam opowieściami działkowymi to teraz się nieco zemszczę ;)
Połowa sierpnia - do połowy września to korzystny czas na sadzenie zimozielonych. To taki okres w którym jeszcze zdążą się przyjąć przed zimą, ale już nie są narażone na wysuszenie i na upalne słońce.
Szykowałyśmy się z Mamą na sierpniowe nasadzenia od wiosny. Tzn Mojej Mother buzowały zwoje a ja tylko akceptowałam pomysły.

I wydumałyśmy: zimozielone Szmaragdy przed tarasem, koniecznie wysokie żeby od razu nieco zniwelować jego wysokość. I oto już po kilku dniach pracy moja Mother w kwietnej sukni koloru lapis lazuli prezentuje nowo posadzone tuje.

Z powodu posadzenia tuj musiałyśmy niestety pozbyć się żurawek (wylądowały dwa tarasy niżej), kępy szczypiorku i szczątków klematisów. Nie ma bata: klematisy nie będą rosły w kwaśnej glebie żeby nie wiem co. A u mnie jest gleba kwasowości 4,0 i troszkę w stronę 4,5. Tylko kwaśnolubne wytrzymają takie ostre klimaty .... No a ja leniwa jestem i nie zamierzam rąbać dołów wielkości basenów i napełniać ich wannami ziemi ogrodniczej aby kilka zasadolubnych roślin trzymać.

Już dawno temu bardzo zachciało mi się wrzosowiska (po prawdzie dużego wyboru roślin na gleby kwaśne nie ma .........)
Chodziłam, dumałam, marudziałam Mamie aż ją przekonałam. I mam nadzieję że nawet trochę się Jej spodobało co wydumałam: trawy + wrzosy na niższym tarasie. No i żurawki z tarasu teraz zagospodarowanego przez tuje. No i szczypiorek.

Tak teraz wygląda zagospodarowana dolna rabata:

W centralnej części rabaty znajduje się wysoka trawa, również zaakcentowana dla równowagi po lewej i prawej stronie trawami.
Zaczyna się i kończy również grupami żurawek wysiedlonych. Pomiędzy tymi powtarzającymi sie akcentami jest misz-masz wrzosowy.
Od lewej są wrzosy wzniesione (to moja nazwa robocza) w kolorze ciemno różowym (7 sztuk):

potem pojawia się grupa wrzosów białych (też wzniesionych, 7 sztuk). Białe i purpurowe wrzosy podsadzają sosnę Globosa Viridis, dość niewielkie w sumie drzewko:

Na prawej części rabaty pojawiają się akcenty żółte (wrzosy) odsadzone linią żółtozielonych traw ozdobnych:

Na prawo od traw pojawiają się wrzosy płożące, które kolorem nawiązują już do kolejnej grupy wrzosów, tym razem jednak ozdobionych liśćmi w kolorze dojrzałej mięty.

Na koniec oczywiście .... szczypiorek :)

Mama porwała się również na obsadzenie płotu od strony sąsiada. Szalona kobieta posadziła samodzielnie 30 szmaragdów, tym razem rozmiar 80cm.

Wyrażam cichą nadzieję że za kilka lat już nie będziemy znajdować się w zasięgu wzroku zwierzęcia psiego sąsiadów.

Na zakręcie teraz ogródek wydaje się być wykończony (najbliżej brzozy rośnie miskant - podobno tak gigantyczna trawa, że bez siekiery i łomu nie podchodź. No to zobaczymy co przeżyje: brzoza czy trawa ;) )

Poza tym przybyło azalii w kąciku azaliowym no i modyfikacjom uległy schody z tarasu.

Ale o tym to już kiedy indziej bo mi tu pośniecie.

Na sam koniec dotychczasowa skarpa szyszkowa:

I to byłby w zasadzie na dziś koniec opowieści działkowych.

Przyznam że to urządzanie ogrodu było czymś bardzo czasochłonnym bo pomimo dość zdecydowanych oczekiwań, same zakupy ciągnęły się chyba z tydzień. A i biorąc pod uwagę bieżące prace i oblężenie w weekendy gośćmi, przez ostatnie trzy tygodnie Mama pociągnęła prace bardzo mocno.
Chwała Jej za to. Co ja bym bez Mamy zrobiła? Chyba do tej pory bym sadziła rankami i wieczorami po kilka tuj....

Następnym razem będzie już chyba robótkowo bo mam za sobą pewnego ukończonego pastelka. Bardzo jestem z niego kontenta.
No i ....urlop mi się zbliża: dwa tygodnie błogiego nic nie robienia. Pojadę na działkę i zniknę :)
Ale o tym potem!

Dobrej nocy!

Lubię i ja

2010-09-01T17:52:00.003+02:00

bo czemu nie? To że latam na wysokości lamperii, warczę na pracę i brak czasu, ryczę czasami z bezsilności wcale nie znaczy że nie lubię! Wręcz przeciwnie!

Celem zabawy jest radosne wyznanie światu ileż (najlepiej 10 sztuk) to i co się lubi :)

Zawsze lubiłam, ale ostatnio najbardziej ze wszystkiego lubię samotność (1) - pobyć z samą sobą, posłuchać siebie, nie słuchać radia, tv, ludzi ....
Uwielbiam jesień (2) z zapachem wrzosów, suchej łąki w ciepłym świetle ....
Lubię być zajęta (3) czytaniem, robótkowaniem, sprzątaniem - bez zajęcia się męczę ....
Uwielbiam zachwyt potęgą natury (4) który ogarnia mnie gdy patrzę o jezioro o wschodzie słońca, mgłę nad łąką, słońce prześwitujące między drzewami .... Co prawda czuję się wtedy tylko mróweczką ale moje życie zawodowe odzyskuje właściwe proporcje i wraca na swoje miejsce przy nodze ;)
Lubię wszystkie pory roku (5) z ich niepowtarzalnym pięknem natury
Lubię krzątać się po kuchni (6) zwłaszcza gdy piekę i gdy smakuje mojemu Połamańcowi to co zrobię :)
Lubię wyszywać, szydełkować (7) i wykonywać inne aktywności wykonywane własnymi rękami - wiem ze wtedy wszystko zależy tylko ode mnie.
Lubię poznawać nowe miejsca (8)

Uwielbiam maj (9) z całym dobrodziejstwem inwentarza: bzami, konwaliami, fiołkami, łąką, świeżą zielenią liści, ciepłem promieni słonecznych i kolorem światła
a teraz trochę po-oszukuję i wymienię .... mnóstwo rzeczy na 10 miejscu ;)

Lubię (10) poranną ciszę, zapach kawy i drożdżowe ciasto, zapach pierników i Bożego Narodzenia, choinki i świateł na niej, czytać, czytać, czytać, bawić się z kociarstwem, moleścić psiaki przez zagłaskanie, kopać w ogródku, plewić chwasty (!!!!), lubię wykonywać prace wymagające precyzji, bo zachwyca mnie precyzja ludzkich rąk ....

Tyle rzeczy lubię. Tyle chciałabym wymienić ale chyba już nie wypada naciągać tej biednej Dziesiątki ;)

Do zabawy zaprosiła mnie Magda-emade - Madziu, bardzo dziękuję :) Nie przypuszczałam że aż tyle lubię

Widziałam że już większość osób bawiła się, dlatego do dalszej zabawy i 'spowiedzi' na blogu zapraszam pierwszych 9 osób z komentarzy pod poprzednim postem, o których wiem że jeszcze nie wzięły czynnie udziału w zabawie:
Aeljot
Jolcia
Lila
Yenulka
Madziula
Ela
Ann_Margaret
Naila
Blog Niedzielny
oraz dodatkowo:
Abulinka i Kankanka

U mnie cisza: coś tam dłubię, powoli idzie. Ale bez aparatu jestem to nic nie pokażę w tym tygodniu. Za to w przyszłym szykuje się zalew postów :D

Miłego wieczoru!

Cóż to był za bal!

2010-08-25T18:38:00.000+02:00

Bal... raczej spotkanie, ale jakie sympatyczne!
Muszę przyznać że spotkanie na działce pod Płockiem na początku sierpnia planowałyśmy już od jakiego czasu: wyznaczyłyśmy termin i potem długo trzymałyśmy się ustalonej daty. Ale.... projekt nie byłby projektem gdyby nie zaszły modyfikacje w ostatniej chwili!
W czwartek wieczorem dołączyła do nas w charakterze miłej Niespodzianki Jola-Naila. Ze swoją Sherezadą ofcors :D

Jak na dzielne Babeczki przystało pomimo burz, grzmotów i niepogody i odległości (Białystok -Warszawa - Płock) dobiłyśmy na miejsce w piątek wieczorem. Buzie nam się nie zamykały od gadania. Jak ten mój Chłop to zniósł, ja sama nie mam pojęcia. Ale dzielny był niezwykle!

Miałyśmy tyle planów że każda z nas wyrywała się na raz do kilku zaczętych prac, dodatkowo do 'pomacania' nowej pasji Madziuli zwanej żartobliwie sześcianami, do swoich drutów, szydełek, do macania nawzajem materiałów, podkładów, niteczek .... Szaleństwo! Ostatecznie w sobotę nieco ochłonęłyśmy i skoncentrowałyśmy się na zadaniach głównych: Dwie Gracje szyły sześcioboki, Trzecia wyszywała i ostatnia powoli i mozolnie szydełkowała naprawiając wielkie ciach uczynione zazdrostkom. Jola to nawet nie tylko szyła ale i druciła swoją Szeherezadę!

Ponieważ jednak było nudno Madziula i Aga postanowiły sobie zrobić zawody w wyszywaniu synchronicznym. Proszę zwrócić uwagę na miny Zawodniczek które mówią same za siebie:
Aga: "Madziu, może i zrobisz SAL-a czerwcowego, ale ja będę miała zszyte sześcioboki!"
A Madzia myśli: "Diabli nadali tego Rayona w czerwcowym odcinku stitch of the montch! Aga na pewno wygra!"

Na szczęście obeszło się bez rozlewu krwi i oto szczęśliwe Gościówy moje siedzą sobie wieczorem i dzielnie razem dłubią:

Żeby nam się nie nudziło za specjalnie zafundowałyśmy sobie bliskie kontakty trzeciego stopnia z przyrodą ożywioną:

i nieco mniej ożywioną, aczkolwiek cały czas żywą:

Nawet poszłyśmy zażyć ruchu innego niż ruch nadgarstka. I spacerowałyśmy po lesie! I nawet pływałyśmy! Oto jak pięknie się po kąpieli prezentujemy :)

Towarzystwo dopisało.
Pogoda dopisała.
I tylko czasu było za mało na wygadanie się i ukończenie wszystkiego co ze sobą przywiozłyśmy ....
Nieodmiennie wniosek jest zawsze ten same: to co dobre zbyt szybko mija.

A to zdjęcie uśmiechniętych Gościówek niech będzie symbolem i emblematem naszego wspaniałego spotkania oraz zachętą do powtórzenia organizacyjnego wyzwania w przyszłym roku:

Aga, Madziu, Jolu,

cieszę się że mogłam Was gościć w swoich skromnych progach :)

Zaproszenie na Wystawę

2010-08-23T20:17:00.006+02:00

Nie mogę się ogarnąć. Potrzebuję jeszcze kilku dni na nadgonienie wszystkiego.

Ale ta informacja nie może czekać.

Oto zaproszenie do wzięcia udziału w wystawie ogólnopolskiej, już piątej (!!!) organizowanej przez Muzeum Włókiennictwa w Łodzi. Czytajcie i myślcie co zgłaszać.

A ja pojadę obejrzeć w czerwcu 2011!

V Ogólnopolska Wystawa Haftu Krzyżykowego "ZŁOTA IGŁA 2011"

Warto zwrócić uwagę że projekt nie ma charakteru regularnych wystaw. Jest to projekt realizowany zaledwie raz na 2-3 lata. Wzięcie w nim udziału to naprawdę wspaniałe przeżycie!

Poniżej dla przypomnienia link do zdjęć z poprzedniej wystawy:

IV Ogólnopolskiej Wystawy Haftu Krzyżykowego Amatorów

UFO 2 ląduje

2010-08-15T23:48:00.000+02:00

...czyli nastąpił finał drugiej zazdrostki kurzastej. Ale najpierw dla tych co nie pamiętają jak wyglądała całkiem niedawno ukończona zazdrostka przytaczam genesis.

Na początku (4,5 roku temu) był motek DMC Babylo, nr 20. Powstało około 80% stanu zazdrostki. Potem zazdrostka popadła w niełaskę :(
Aż zlitowałam się nad nią wiosną tego roku. Myślałam, dumałam, przewracałam, macałam i odkładałam aby mocy nabrała.
Aż wzięła i nabrała mocy. I zaczęła wyglądać tak:

Potem sprawy potoczyły się błyskawicznie: następnego dnia było wielkie i brutalne CIACH. I powstały dwa zupełnie niezależne byty: lewy byt i prawy byt.

Po tygodniu 'lewy byt' zaczął wyglądać przyzwoicie w stanie ukończonym:

Finished left curtain.

A 'prawy byt' był w stanie opłakanym:

Aż siadłam do niego w czasie naszego wspólnego weekendu i zrobiłam brzeg dolny, a następnie już mogłam połączyć firankę i dorobiony fragment jednym rzędem dzierganym, łączącym jednocześnie dwie części firanki:

Ostatecznie 'prawy byt' zaczął własne życie pełną piersią i prezentuje się jak widać :)

Finished both crotchet curtains

I oto szczęśliwy koniec zazdrostek. Jak pogoda będzie sprzyjać jakimkolwiek aktywnościom (i umyję okno....) to wkrótce je powieszę i będę się cieszyć ich widokiem w każdy weekend :)

Efekt jest wg mnie zadowalający: na firance z kurą nie widać ciachnięcia ani łączenia. Ewentualnie można ten sposób wykorzystać w przyszłości.
Najlepiej jednak byłoby od razu robić taką firankę jaką faktycznie chce się mieć ;)

Stitch of the month ANG - July

2010-08-12T10:35:00.000+02:00

I oto zaległy, bo lipcowy postęp w wyszywaniu tajemniczego wzoru w którą bawimy się na Blogu Needlepointowym.

Trzeba przyznać że zostało nam już co raz mniej niespodzianek ....

A Promise of Mystery with July portion of work. I really enjoy stitching this month specially than results met my expectations.

Instead of Accenuate and Kreinik threads I used threads avaliable on our merket (Poland) and used finally Anchor Arista dedicated for crotchet works (pinks and gold/silver stitch). However I am really pleased with results.

Podczas wyszywania użyłam kordonka Anchor Arista jako zamiennika dla nicic Accenuate i Kreinik (różowy w środku rombów i biało-złoty na rogach) i muszę przyznać że kordonek jest jedną z najlepszych metalizowanych nici jakie używałam: nic nie traci na jakości pomimo tego że dość opornie przeciąga się przez maleńkie dziurki kanwy. Również nie rozciąga się.
Grubość kordonka zgrubnie odpowiada grubości 6 nitek muliny.
Polecam jako zamiennik metalicznych nici, jednak uwaga: kordonek jest niepodzielny!

UFO 1 ląduje

2010-08-01T12:36:00.003+02:00

Wyjazd należał do wyjątkowo udanych: nie tylko towarzysko i klimatycznie. Chyba to właśnie klimat sprzyjał porannemu wstawaniu pomimo nocnych ekscesów.
Rankami i popołudniami podczas sjesty ja ciężko pracowałam.

Dłubałam dzielnie zazdrostkę aby choć połowę mieć z głowy. To była prostsza połowa bo kiedy odcięłam prawą stronę (z kurą) pozostało poszydełkować kilka rządków w kierunku pierwotnego dłubania, dorobić jakieś sensowne listki, zaprojektować brzeg i już.
Oto pierwsza zazdrostka przerobiona z długaśnika.

Last week I have finally finished my crochet lace curtain. Unfortunately I found out I do not need the huge one but two smmaller ones.... So I did cut .... and had two UFO more ;)

During my vacation these week I finalized one of splited/cutted curtains. It is 47cm high and 52,5cm wide - exactly what I need at least! What you can see is very rough version: not washed, no starched yet.

Oczywiście to jest wersja wręcz robocza, zdjęta z szydełka i z radości powieszona na sznurze, na kempingu w miejscu dziergania. Wyciąganie i blokowanie zdecydowanie nada jej uroku ;)

Wymiary: wysokość 47cm, szerokość 52,5 cm. Czyli szerokość osiągnęłam dokładnie taką jakiej oczekiwałam.

Napisałyście że wykazałam się odwagą dokonując ciachnięcia. Powiem szczerze że jak patrzę na te zdjęcia to samą mnie mrozi....
Jednakże przemyślałam to w gruncie rzeczy bardzo dokładnie: wybrałam miejsce ciachnięcia, wyobraziłam sobie co się stanie po wykonaniu cięcia i jakie będą jego konsekwencje.

Miejsce cięcia też nie zostało wybrane przypadkowo: łatwo będzie mi zainicjować brzegi i niewiele słupków będę musiała wpleść w nowy łańcuszek.
Bo druga połówka firanki, która mi pozostała jest trudniejsza do skończenia: po cięciu musiałam wypruć fragmenty nitek tworzące słupki w rzędzie "pod" cięciem. Zatem przed cięciem przewlekłam przez wszystkie słupki nitkę maszynową, która zastępuje oczka łańcuszka. Wygląda to tak:

Nie wiem jak pójdzie i ile razy będę próbowała 'dosztukować' łańcuszek w sposób zadowalający mnie. Ale jedno jest pewne: nie zajmie mi to tyle czasu co dłubanie firanki od początku .... ;)

Jeśli eksperyment się powiedzie przerabianie siatki nie będzie kłopotliwe :)

Powakacyjnie

2010-07-31T22:12:00.004+02:00

rosół już się gotuje, wątroba musi odpocząć. To znak że jesteśmy po intensywnych wakacjach ze Znajomymi z lubuskiego i mazowieckiego.
Po tych zaledwie trzech dniach spędzonych w Niesulicach nad jeziorem Niesłysz uważam że województwo lubuskie jest po prostu niedoceniane przez turystów. Choć może to lepiej bo przyznać muszę że tłumów nie lubię.

Polecam Wam lubuskie z takimi widokami:

Na szczęście poza trenowaniem narządów był czas i na szydełko. O tym potem :D

UFO-k udaje

2010-07-27T00:04:00.018+02:00

... że się skończył. Nawet w sobotę wieczorem zerwałam się z fotela i krzyknęłam na całą wieś: SKOŃCZYŁAM!!!!! Sfotografowałam......

poleciałam do okna, sprawdziłam, podywagowałam i ....... pocięłam jak niżej.

Potrzebuję już nie jednej długiej zazdrostki (jak 6 lat temu .... ) ale dwóch mniejszych.
Teraz zamiast jednego skończonego UFO-ka mam dwa UnFinished Objects :D

Muszę dorobić brzeg prawy do lewej firanki. I dorobić brzeg lewy (od dołu...) przy kurzej dupce. O ile z firanką lewą pójdzie szybko bo w kierunku dziergania pracy. O tyle w prawej będę kombinować bo obecnie wiszą sobie elegancko słupki podwójnie nawijane, bez bazy w postaci łańcuszka. Wiszą sobie nanizane na niteczkę jak koraliki.
Muszę jakoś sprytnie to wszystko połączyć... Jadę na wakacje jutro (całe 5 dni ha, ha...) to będę miała czas pomyśleć nad wyzwaniem firankowym.

A na działce takie cudo mi teraz zakwitło (zdjęcie z 25.07.2010):

Przyznaję że pogodziłam się że w tym roku krzew nie zakwitł. Miał prawo: nie wysoki, młody, po ciężkiej zimie, posadzony zaledwie rok temu. Żyłam nadzieją że zawiąże kwiaty teraz na rok przyszły.

A tymczasem.... kwitnie!!! Cuda jakoweś się dzieją bo choć ta odmiana 'Cunningham's White' lubi powtarzać kwitnienie w końcu lipca to..... to nie jest powtórka. Ten rhododendron w tym roku kwitnie dopiero po raz pierwszy.

Pozdrawiam nietypowo bo różanecznikowo w lipcu!

Było-jest

2010-07-19T21:03:00.000+02:00

Nie byłam tylko tydzień na działce i już baaardzo, bardzo mi się tęskni.

Zatem postanowiłam sobie zrobić przyjemność i pooglądać zdjęcia. Okazało się że to co mamy dziś od stanu sprzed roku trochę się jednak różni....
A piaski pod lasem, choć kwaśne i przepuszczalne..... całkiem ładnie się sprawują jako gleba.

Dom już trochę ogarnęliśmy - czas zagęścić ruchy w ogrodzie.

Jura w weekend

2010-07-19T00:07:00.001+02:00

W weekend znaleźliśmy się w Zawierciu z długo przekładaną wizytą. Ale nie o Śląsk idzie a o zupełnie niespodziewane sąsiedztwo Zawiercia: Jurę!

Sobotnim popołudniem zabraliśmy się na objazd fragmentu Jury Szlakiem Orlich Gniazd.

Ładne mamy zamki czyż nie?

Poniższe Bobolice to własność prywatna. Odbudowa zamku ze stanu zbliżonego do zamku w Mirowie do obecnego trwa już 6 lat ....

Na sam koniec zdjęcia z Ogrodzieńca:

Jak patrzę na poniższą łąkę to wydaje mi się że temperatura nadal przekracza z 50 stopni w cieniu ....

Weekend był niezwykle intensywny ale jakże miły. A powrót w okolice ostatnio widziane w dzieciństwie wzbudził emocje i rozrzewnienie.

Polecam okolice Zawiercia na weekendowy wypad. My na pewno tam jeszcze wrócimy :)

Do wyboru, do koloru!

2010-07-16T20:47:00.002+02:00

Jak w temacie :)

Pierwszy Lace Key by Corinne Lacroix to Belfast Linen 32ct i DMC 3865. Dokładnie to samo zestawienie co sampler Paradigm Lost.

Drugi Lace Key by Corinne Lacroix to Belfast Linen 32ct i nici Niny, kolor Red Grape (na bazie bawełnianego DMC)

Lace Key by Corrine Lacroix on 32ct Belfact Raw Linen stitched using Nina's thread, Red Grape

Poniżej oba klucze. Pierwszy raz powtórzyłam motyw. I coś mi się zdaje że jeszcze nie raz popełnię ten klucz bo wyszywa się go baaaardzo przyjemnie.

Miłego weekendu!

Linki do haftu

2010-07-14T12:13:00.002+02:00

W poniedziałek otrzymałam niespodziewanie szybko przesyłkę z Węgier. W kwestiach organizacyjnych: została nadana w czwartek około południa i dotarła do Polski w poniedziałek w południe (-> 2-2,5 dnia roboczego!)

Otóż od jakiegoś już czasu oglądałam ręcznie farbowane przez Ninę muliny. W ogóle lubię zaglądać na Jej stronę bo nie dość że robi piękne przedmioty to do tego bawi się w farbowanie tkanin i mulin.
Więc oglądałam i chorowałam. W końcu namówiłam do zbrodni Madziulę i Yen i zamówiłyśmy cudne niteczki.

Paczucha wyglądała pięknie:

Special package with hand-dyed threads by Nina arrived on Monday.

i miała specjalne oznaczenia autorskie:

Packet has been signed with Nina's symbols.

I oto ręcznie farbowane nitki. /Zdjęcie pochodzi z trzeciego podejścia do fotografowania. I choć wcale nie oddaje uroku nitek to chociaż wreszcie nie jest wreszcie niebieskie/

And here are those soft, beautiful threads: reds, purples, greens, grays&pinks

Threads based on DMC white threads and are hand dyed.

Nie mogłam się oczywiście powstrzymać. Złapałam za kolor Red Grape i chwyciłam swój ulubiony Raw Linen 32ct. Powstało na razie coś co zamierzam skończyć dziś wieczorem:

32ct Belfast Raw Linen, Red Grape hand dyed Nina's threads

Lace Key by Corinne Lacroix

Wyszywa się bardzo zacnie: toż to DMC :)

Miłego dnia!

Linki do haftu to oczywiście muliny :D

Na pięcie...

2010-07-12T22:12:00.001+02:00

... na głowie czy na plecach, każdemu w innym miejscu. Mi urosło na chusteczkach. Wykwitło w niedzielę i dzisiaj skończyłam.

Kwitło powoli bo było szyte ręcznie, jak wyściółka do koszyczka (nota bene wreszcie dorobił się gumeczki).
Wczoraj będąc na działce w ogrodzie pracować się nie dało. W sumie nic dziwnego, bo pewnie wszyscy mają podobną sytuację w ostatnich dniach. Wobec czego zamknęłam się w moim mentalnym kąciku, zagospodarowałam kawałek stołu i zrobiłam drugie podejście do szycia.

W niedzielę zrobiłam jakieś 70%:

Więcej nie dałam rady - trzeba było się zabierać do domu :(

Teraz moim chusteczkom będzie cieplutko, bo oto już skończony wytfur.

Wytfur podoba mi się szalenie! Ach, ta skromność :D

Materiał ma śliczny kolor, którego oczywiście na ostatnim zdjęciu w ogóle nie umiałam wydobyć.

Tak siedząc i dłubiąc doszłam do wniosku że skoro ręcznie umiem to maszyną poszłoby błyskawicznie. Ale chyba jestem leniem doskonałym, bo nie chciałoby mi się pożyczać maszyny od Mamy w celu uszycia jednego chustecznika ;)

Poza tym wszystkim.... podoba mi się szycie ręczne i na pewno coś jeszcze stworzę, choć na tę chwilę nie mam skonkretyzowanych planów.

Teraz wracam do krzyżyków :D

Półfinał z myszą

2010-07-12T00:43:00.006+02:00

Żeby nie dzisiejsza dogrywka to bym nie skończyła. Zatem Hiszpanie i Holendrzy grali dla mnie specjalnie abym myszy wydziergała. Ostatni krzyżyk postawiłam w chwili kiedy gwizdek sędziego Webba zakończył dogrywkę.

Nie żebym była jakąś zapaloną fanką, ale miło mieć świadomość że 22 rosłych chłopa biega dla mnie ;)

Dzięki temu że drużyny strzelały ślepaki w pierwszej i drugiej połowie regulaminowego czasu zakończyłam mysz na kalendarzu Bebezet:

Grzybiarze byli bardzo mili i wyszywało się te myszki baaardzo sympatycznie :)

A półfinał wiadomo dlaczego: bo jeszcze jeden mecz przede mną, czyli ostatnia mysz do wyszycia na kalendarzu który teraz przebywa u Monilew.

Ten weekend w ogóle był niezwykle aktywny i jestem z niego niezwykle zadowolona. Nie tylko wiele się przemieszczaliśmy ale i robótkowo całkiem sporo popędziłam. Bo i mysz skończona a i mam 70% czegoś szyciowego zrobione.
Otóż skończyłam wreszcie koszyczek (nawleczenie gumki zajęło mi bagatela 3 tygodnie!!!) i dodatkowo zabrałam się za projekt z którym nosiłam się od jakiegoś czasu, ale czasu brakło w obliczu ogrodowych bitew.

Teraz mam i o tym już niedługo :)

Myszy RR - kalendarz Bebezet

2010-07-09T01:31:00.000+02:00

Oto prezentuję mój skromny dorobek tego tygodnia:

Ta... jakby było się czym chwalić - zaledwie jedną mysz z dwóch wydziobałam. Ale to zawsze jedna mysz bliżej końca RR, czyż nie?
Mysz jest szczególna bo Bebezet - na Jej kalendarzu wyszyję myszy zdublowane!

Miałam przyjemność odwiedzić Bebezet w tym tygodniu - zostałam poczęstowana pysznym ciachem i kawką, potrzymałam Juleczkę która radośnie zrobiła "Ciotce" afro na głowiźnie ;)
Ale oczywiście gwoździem programu było oglądanie/macanie/dotykanie i głaskanie prac Beaty. Paspartou z materiału w realu wygląda cudownie! Jakież to pomysłowe i ciekawe wykorzystanie materiału oraz wzbogacenie wyglądu pracy.

Zostałam nawet obdarowana takim ozdobnikiem:

Tutaj oprawka ma dodatkowo podkładkę z fragmentu gołębiego materiału. Nie jestem teraz w stanie zidentyfikować jaki to rodzaj tkaniny ale istotniejszy jest jego kolor: ślicznie komponuje się z ramką :)
Ależ będę miała piękny haft oprawiony w ręcznie robione pass!

Oczywiście na dłużej zatrzymałam się na peoniach Beaty. Kolory są niewątpliwie rzucające się po oczach ale obrazek wychodzi śliczny. A mój czeka na lepsze czasy ....

I tak można by dyskutować i przyzwyczajeniach robótkowych, etapach prac, preferencjach, planach, niepowodzeniach i inncyh zdarzeniach z życia gdyby dziecię nie przywołało nas do porządku.

Dziękuję Beatko i mam nadzieję że będziemy miały jeszcze okazję do spotkania :)

Sielsko

2010-07-05T09:51:00.001+02:00

Weekend był inny niż wszystkie. Gościmy na działce moją Siostrę z Rodziną. Oczywiście gwoździem programu jest półtoraroczny Krzyś. Ten szkrab jest wszędzie. Nie płacze, nie marudzi, lata jak opętaniec z wypiętym brzuszkiem i cieszy buzię aż miło.

Wybraliśmy się w niedzielę do Skansenu w Sierpcu celem popróbowania miodowych nalewek dystrybuowanych w związku z wielkim Miodobraniem (impreza sezonowa w skansenie). Niestety nie mieliśmy specjalnie czasu na jakiekolwiek miodobranie: we trójkę zajmowaliśmy się małym rozbójnikiem który postanowił sprawdzić czy zwierzątka z książeczek faktycznie są takie sympatyczne jak opowiada Mama podczas czytania.
Gdybyście słyszeli o masowym padzie zwierzaków w mazowieckim to na pewno sprawka Krzysia. Wskazówka dla Sanepidu: zwierzaki na pewno padły z przeżarcia.

Było karmienie owieczek:

Było karmienie króliczków:

Kozy nie zostały utrwalone.
Zupełnie aspołeczną postawą wykazały się za to kury i koguty które:
a) nie dały się nakarmić
b) w ogóle nie dały się dotknąć
pomimo wejścia Krzysia do kurnika aż pod same grzędy.

Krzyś niezrażony niepowodzeniem przeniósł zainteresowanie na indyki i perliczki ;)

Indyki i perliczki też się nie integrują.

Dla dorosłych pozostało zaopatrywanie Krzysia w karmę dla zwierząt, pilnowanie powozu Krzysiowego (czemu to takie niewygodne do prowadzenia po piachach????) zabezpieczanie jedzenia i picia.

Mi udało się jeszcze strzelić kilka fot:

Zauroczyło mnie okno, struktura drewna i jego kolor.... :

No i na sam koniec ule proszę:

Miłego tygodnia :)

prawo głosu

2010-07-05T00:39:00.001+02:00

Nie wiem w jakiej Polsce obudzę się jutro.
Nie wiem jakie będą wyniki.
Nie chcę też rozpalać emocji i dywagować o preferencjach. To poza nami.

Ale wiem jedno: uczestnictwo w wyborach to moje prawo. Mój obowiązek i przywilej.

Bardzo mi przykro że aż tylu Polaków nie wypowiedziało się i nie oddało głosu. A przecież obwodów wyborczych było tyle że wystarczyło przejechać od wsi do wsi i już można było oddać głos.

Moja Siostra, zameldowana w Ożarowie pod W-wą, mieszka od 8 late we Wrocławiu. Tam ułożyła sobie życie, tam mieszka. Głosowała w Łącku. Można.
Jestem zameldowana w również w Ożarowie, mieszkam w W-wie, głosowałam w Łącku. Można.
Mój NM zameldowany w Mińsku, mieszka w W-wie głosował w Łącku. Można.

Szkoda że mieścimy się w tych niecałych 6% głosujących poza miejscem zamieszkania.
Szkoda że prawie połowa Polaków upoważnionych do głosowania uznała że nie chce/nie może/nie wygodnie/nie pasuje im :(

A co jeśli komuś, kiedyś przyjdzie do głowy że nie ma sensu dawać nam prawa wyboru skoro z niego nie korzystamy?

Brrr....

Więcej "polityki" nie będzie.

Myszy

2010-06-29T23:31:00.001+02:00

Myszy zjadły króla Popiela i zjadają resztki mojego czasu. Tak jak i u większości z Was, również w moim przypadku latem dostrzegalne jest wyraźne skurczenie czasu poświęcanego na robótki.
W ubiegłym tygodniu zaczęłam dłubać mysz dziesiątą w myszowym Round Robin Meli.
Skończyłam ją bagatela po..... tygodniu! Mały wzorek a tyle czasu potrzebował aby z różnymi przerwami go ukończyć. Wygląda tak:

Mysz została wyhefcona na kalendarzu Brzyduli i naprawdę wygląda świetnie. Sprawiło mi dużo przyjemności dziobanie gryzonia. Tym bardziej że część pracy zrobiłam w towarzystwie Madziuli, która gościła na moich działkowych włościach w sobotę.
Pierwszy raz spotkanie miało choć trochę charakter pracy. Obie dziewoje siedziałyśmy nad myszkami i z różną intensywnością przeplataną rozpustą oralną:

smakową (fonude czekoladowe.....)
rozmowną

dorobiłyśmy się po kawałku gryzoni.
Po skończeniu szczurka szkolnego zabrałam się za kalendarz Bebezet i mam już dolny szlaczek niemal skończony. Tym razem będę wyszywać myszy 'Grzybiarzy".

Powiem szczerze: irytuje mnie myśl, że nawet gdybym poświęcała mniej czasu na zrobienie myszy niż regulaminowy 1 miesiąc, to i tak to nie przyspieszy zakończenia RR, bo jesteśmy potężnie spóźnione.
Obiecałam sobie całkiem głośno i kilka razy: już nigdy więcej RR.

I tu na forum ogłaszam: proszę mnie kopnąć w zadek (ino mocno co bym poczuła i mnie otrzeźwiło!!!) za każdym razem kiedy przyjdzie mi do głowy zapisać się do tego typu zabawy.
Aspołeczna się robię i już. Lubię wyszywać we własnym tempie. A tempo przystosowane do grupy powoduje u mnie rozdrażnienie i paraliż decyzyjny: nie wiem co mam robić w tzw między czasie, nie wiem czy rozgrzebywać zaległe prace czy brać się za nowe. Nie zabieram się za historyczne, bo bieżąca mysz leży. I ostatecznie nie dzieje się u mnie nic.

NIGDY WIĘCEJ Round Robin w moim wykonaniu. Never ever. Przypomnijcie mi.

Debiut szyciowy

2010-06-20T20:37:00.000+02:00

teraz to bez kokieterii i na serio oczekuję dobrego słowa. Bo oto jest mój debiut szyciowy.
wow, no nie ?!?! ....

Hmm... zrozumiem brak komentarzy. W końcu to co uszyłam jest mówiąc delikatnie pikusiem w stosunku do Tildy czy innych misiaków które widuję u Was na blogach. I umiecie takie rzeczy z zamkniętymi oczami szyć. Ale dla mnie to wyczyn. Bo po pierwsze zamiast czekać na 'kiedyś to zrobię' wyciągnęłam materiał, skroiłam elementy i oto mam wyściółkę do koszyczka na różne przydasie.

Jak dla mnie jest "zwykła-niezwykła" bo:
1. ma osobno skrojone dno - okrągłe !!!
2. ma osobno skrojony bok - wachlarzowaty !!
3. wszystko to jest zszyte ręcznie bez żadnych zakładek - na dość gładko :)
4. nigdzie się nie marszczy
5. ma tunel na gumkę zszyty mam nadzieję w sposób wizualnie akceptowalny

Z braku gumeczki koszyczek zostanie wykończony w przyszłym tygodniu. Ale musiałam, po prostu musiałam Wam pokazać na co się dziś porwałam. I muszę przyznać że poza krojeniem elementów samo zszywanie było już dość szybkim procesem.
Proces krojenia oparł się o:
- obliczanie wysokości stożka
- równaniem kwadratowym
- liczeniem obwodu kół i wyznaczeniem oczekiwanego promienia

A skończył się na umocowaniu ołówka na końcu nitki, zaplątaniu jej na brzegu stołu i wykreśleniu na tkaninie kilku malowniczych półkoli, których długości były skrzętnie mierzone nitką o pożądanej długości. Praktyka ponad wszystko ;)

Ostatecznie koszyczek służyć będzie na 'przydasie' mojego NM, które walają się cały czas po stole: klucze, portfel, okulary, dokumenty, grosiki i inne... Dopóki nie będzie wykończony niech służy damskim przydasiom:

Znowu nuda...

2010-06-16T18:51:00.000+02:00

.... nas weekendowa dopadła: działka. Było zwykle-niezwykle gdyż tym razem w weekend gościła u nas moja Mother Kochana.

Pomimo działkowego wstępu będzie jednak robótkowo, obiecuję.
Ale jeszcze najpierw muszę wyjaśnić nieco charakter mojej Mamy aby zrozumieć co znaczy "zwykle-niezwykle".

Ona ma taką przypadłość że nie może usiedzieć na tym na czym zazwyczaj się siedzi spokojnie, tylko cały czas się rusza. Co gorsza rusza się produktywnie i co gorsza Jej poruszanie się jest skierowane na akcje korygujące. Przykład: nie usiądzie wypić kawy i kontemplować ciszę. O nie! Ona usiądzie, pije kawę i mówi mi o kolejnych rzeczach które należy zrobić w domu/na działce/w ogródku/przy roślinach. Albo idzie z tą kawą i 'przy okazji' przychyla się wyrywać chwasty.
W związku z tym czuję się kompletnym nierobem i leniem i wpędzam się w poczucie winy: jak mogłam nie zauważyć tego chwaściora przed Nią???? Jak to się dzieje że jeszcze TU rośnie??? I zaczynam widzieć każdy jeden chwast na ścieżce, oblewa mnie zimny pot na myśl o zakurzonych oknach i nie zamiecionym tarasie..... Z drugiej strony to tylko działka, zaraz po budowie i do tego pod lasem. Nie ma bata: apteki z niej nie zrobię. No ale panicznie myśli jeszcze biegają i sieją spustoszenie w moim racjonalnym świecie.

Mam nadzieję że już wyjaśniłam o co chodzi: moja Mama ma milion myśli racjonalizatorskich z czego połowę od razu realizuje i robi to niezwykle metodycznie do tego wszystkiego.

Wracam do meritum po przydługim wstępie: siedzę z tą moją Mother a po mózgu latają oszalałe w panice myśli: czy Jej słuchać czy wstać i latać i planować ziemię i rwać perz zamiast tak bez sensu tracić czas na napicie się kawy. Skutkiem czego całą sobotę latałam na zmianę między myciem okien (bo trzeba założyć moskitiery) do rwania perzu bo .... moja Mama postanowiła nie tracić czasu i założyć kolejną mega-'rabatę'. Rabaty nie pokażę bo nie jest gotowa. Nie jest gotowa bo się okazało (słusznie zresztą) że trzeba najpierw zrobić ścieżkę. Więc robiłyśmy ścieżkę. Ścieżki też nie skończyłyśmy (6 metrów długości, ponad metr szerokości, zbity dywan perzu do wykarczowania, spadek do wyrównania poprzez przeplantowanie ziemi ....)

W sobotę padłam jak nieżywa - ledwo po schodach wlazłam na górę. A moja Mama?!?!?! Zgadujcie!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Wstała o 4:30 (rano!!!!) i zaczęła przerabiać ścieżkę bo po przebudzeniu doszła do wniosku że cała praca sobotnia jest do ... niczego. Trzeba zrobić inaczej. I tak żeśmy robiły.

Ja znowu latałam od mycia okien do rabaty :( Pewnie te moje okna to przekleństwo i zastanawiacie się czy ja już nie mam nerwicy natręctw. Otóż nie! Musiałam je umyć i wyszykować na pierwsze, historyczne zakładanie ozdób okiennych! Ta dam!!!!

A dlaczego ja to wszystko piszę ?! I dlaczego będzie robótkowo?!

Bo ... Moja Mama z ADHD zimą wróciła do szydełka. Wyciągnęła zakurzeńca z kąta i zobaczcie co mi podarowała:

Dwie cudnej urody zazdrostki! Wylądowały w oknie salonu. Jak się dobrze przyjrzycie to w oknie po prawej strony odbija się w okienku Duch ;)

Ale to nie koniec: dostałam też cudną pajęczą zazdrostkę do kuchni!!! Z ogródka wygląda to tak:

Uwierzcie mi na słowo: jest cudna .... Nie potrafię jednak zrobić ładnego zdjęcia ze środka domu. Może uda się następnym razem.

Miało być krótko, wyszło jak zwykle. Słowotok- trudno. Ale moja Mama jest niezwykła i jestem z Niej baaardzo dumna i bardzo bym chciała żeby wszyscy o tym wiedzieli.

Nawet jeśli wpędza mnie zupełnie nieświadomie w poczucie że sen to strata czasu. Bo kto to widział aby spać o 4:30 kiedy ta ścieżka wyszła tak bez sensu?!?! I natychmiast należy ją poprawić?! Przecież już jest widno!

I tak Ją kocham.

Miłego wieczoru :)

z nowym tygodniem

2010-06-15T22:13:00.001+02:00

jakieś nowe siły we mnie wstąpiły. Robiąc porządki (kiedy ja nie robię porządków????) tym razem w robótkach trafiłam na naszą Obietnicę Tajemnicy.
Zaczynał się mecz więc pomyślałam czemu by nie.... dłubnąć czerwca.

I oto mam już swój czerwcowy fragment pracy:

Więcej, mniej tudzież inaczej tutaj.

Mam jeszcze plany na ten tydzień - może wreszcie i u mnie będzie bardziej robótkowo :)

Dłuugi weekend

2010-06-08T00:26:00.001+02:00

minął. A ja się bezczelnie opierdzielałam. Choć to nie tak do końca bo plany miałam wielce ambitne: książka Philippy Gregory "Dziecko Szczęścia" i La(ł)ura w roli własnej gwiaździstej nocy pojechały ze mną dzielnie na działkę.
Z uwagi jednakże na niesamowity zbieg okoliczności i niezdarzające się normalnym ludziom (mnie na pewno ale może ja mam pecha?!) zjawisko występowania w jednym czasie weekendu i słońca razem, ja leżałam i pachłam.

Po pierwsze czytałam sobie na tarasie bezczelnie wywalając pępek na świat. Skutkiem czego przybrałam kolor raczy. Książkę doczytałam do połowy (ta połowa to niemal 400 stron...) i wypiłam hektolitry kawki.

Po drugie udało mi się wysupłać z czeluści otorbia ramkę z Laurą. Postępy są tak marne, że na razie nie pokazuję bo wstyd i hańba. Niech o tym świadczy fakt iż najwięcej wyszyłam podczas oglądania Trędowatej. Przy czym więcej ryczałam niż wyszywałam. Czemu ten film zawsze tak na mnie działa???

Jednocześnie grilowaliśmy sobie beztrosko ze znajomymi, na ten przykład z Monilew i Jej KM :D Moni skutecznie mnie zniechęciła od Laury przywożąc mi dwa kalendarze z myszami. Laury teraz nie przybędzie bo mnie psychicznie zablokują kalendarze.

Dopiero w niedzielę przerażeni tym że zmarnowaliśmy bezczynnie dwa słoneczne dni złapaliśmy się za pracę u podstaw. Wystawialiśmy drzwi wewnętrzne na taras. Przetarliśmy drzwi papierem ściernym i przelakierowaliśmy pierwszy raz. Tak to wyglądało:

Niedziela się skończyła :(((

Powrót do city jak zawsze mnie wzrusza: czuję stolicę już kilkadziesiąt km od Warszawy kiedy zaczyna się normalny korek w okolicach Błonia. Potem jeszcze tylko godzina z hakiem drogi i już jestem pod blokiem gdzie nie ma gdzie zaparkować i tacham się z torbami kilometr do klatki .....

A przy tym wszystkim mam pytanie: jak wyszywacie na powietrzu? Bo ja mam potężną niemoc i syndrom baletnicy z tym tam przy spódnicy rąbkiem:
- jak świeci słońce to mam zbyt jasno
- jak świeci słońce i wieje wiaterek to mi nitki latają i nie mogę równego ściegu złapać
- jak pada deszcz to raczej unikam siedzenia na tarasie
- jak nie świeci słońce i nie pada deszcz to jest za chłodno aby tak siedzieć na dworzu....
Jak się to robi żeby dłubać na ławeczce przy stoliku? Siedzieć w cieniu??

Kalendarze z myszami tak mnie zablokowały że Laura dziś sobie leży na kanapie, a ja zabrałam się za mycie okien. Kto mnie zna ten wie że dla mnie okna to ostatnia czynność. Jak myję okna to znaczy że jestem w desperacji i musiało pojawić się coś tak strasznego że nawet mycie okien jest przyjemne. Na jutro porcyjka okien też została, więc mam pretekst aby myszy poleżały jeszcze :) A w sumie mieszkaniu też należy się szczota, więc teraz będzie tydzień pracowo-miotłowy.

Życzę udanego tygodnia z umiarem: wody, słońca, wiatru i temperatur.

Laurowe sprawki - rozbieżności 1 i 2

2010-06-02T22:56:00.002+02:00

Pisałam wczoraj o tym że oryginalny schemat to nie wszystko. Rozbieżności są znaczne.

W przypadku centralnego motywu zignorowałam zdjęcie oryginalne i wyszyłam wg schematu. I tak dorobiłam się rozbieżności nr 1: w centrum schematu znalazł się kolor 718, wg klucza.
Podczas gdy w zdjęciu gotowym pracy w centrum widnieje kolor zbliżony znacznie bardziej do fioletu. Podejrzewam że powinien być to występujący na liście kolorów nr 552.
Zresztą spójrzcie na oryginalne zdjęcie: TUTAJ. Wg mnie w tych małych centralnych trójkącikach, powinien znajdować się fiolet a nie róż.

Rozbieżność nr 2, znacznie bardziej oczywista dla odmiany i dotyczy obszaru zaznaczonego obwodem na żółto.
Wg schematu powinien być wyszyty kolorem muliny 799. A wg zdjęcia pracy trójkąt powinien być wyszyty ewidentnie ciemnym kolorem, tak jak i inne trójkąty w obwodzie rombu. Czyli muliną 791.

Mam nadzieję że pokazałam różnice wystarczająco czytelnie. Praca teraz przypomina prowadzenie inwestygacji permanentnej a nie swobodnej pracy.
Ale nie zrażam się i będę komunikować dalsze odstępstwa. Jeśli się znajdą.

Laurowe sprawki

2010-06-01T22:17:00.003+02:00

Jeśli pamiętacie kiedyś robiłam taki sampler Paradigm Lost. I trwało to długaśno jak długaśnik. Bo i praca była wielka, największa jaką robiłam. I przyznać trzeba że nie grzeszył różnorodnością barw ;) co na dłuższą metę jednak spowodowało że miałam napęd na megakolorowaśne odcienie. I powstała choinka - kolorowa jakby nie było bardziej niż tylko zielony choin świąteczny.
Potem przerwa aż do SAL-a needlepointowego.

Teraz Czas znowu na Kolory.

Jak ostatnio napisałam drgnęło u mnie robótkowo i na ramę wskoczyła kolorowa, choć nieco 'mroczna' Laura Perin. Zaczęłam Starry Night!

Materiały to monocanva 18ct koloru Antique Blue, kilka kolorów perłówki i dość sporo zwykłych mulin DMC. Dodatkowo tasiemki Krainika 1/16" w trzech kolorach, bo jak się okazało o czwartym kolorze zapomniałam i dopiero teraz do mnie leci. Praca robi się bardzo szybko a to co poniższym zdjęciu widać to kwadrat 5,5 x 5,5 cm.

Docelowo robótka ma mieć ~27 x ~27 cm (10,5"x10,5") a przycięłam materiał do 40cm, bo mniejszej ramy nie mam, niestety. Znowu użyłam jako ramki gotowego obrazka, który można kupić w marketach budowlano-wykończeniowych. Już na blogu Polski Needlepoint raz prezentowałam zalety gotowych obrazków: lekkość, dostępność itd... teraz też pozbawiłam ramy gustownej papryczki i nałożyłam na nią monokanvę.

Wyszywam z oryginalnego schematu i niestety jestem niemiło zaskoczona rozbieżnościami pomiędzy schematem a zdjęciem pracy Laury prezentowanej na wszystkich blogach. Wg schematu wyszyłam środek pracy i niestety odbiega on kolorystycznie od oryginału. Również kolejne elementy są rozbieżnie oznaczone w schemacie w stosunku do zdjęcia 'gotowej' pracy.
Nie mam jeszcze pomysłu jak opisać jasno zauważone rozbieżności i jak je zilustrować, zatem zrobię osobny wpis.

A teraz pójdę ze dwa razy igłą machnąć!

Feria barw

2010-06-01T00:14:00.000+02:00

Wśród tych smętnych pochmurnych i deszczowych dni, niskiego ciśnienia i sporej wilgotności generalnie czuję się jak mucha w smole: za gruba, za duża, za ociężała, z naleśnikiem na głowie (zamiast włosów), w lustrze błyszczące odbicie.... Masakra.Permanentny dzień koca i najchętniej nie wyłaziłabym z szafy. A tu do pracy trzeba iść. Co więcej: ludziom na oczy wleźć!

Zatem gdyby nie daj komu przydarzyło się równie słabe samopoczucie polecam obrazy uchwycone w ostatnich promieniach słońca:

Mi pomagają. Choć trochę. Czego i Wam życzę!

Strzał w dychę

2010-05-30T22:39:00.002+02:00

czyli nadrabiam szybciorem zaległości okrutne. Zaprosiła mnie Kankanka do zabawy - uważam że najprzyjemniejszej do tej pory zanotowanej formy łańcuszka blogowego.
Przeszukałam wszystkie posiadane płyty - zeskanowanych zdjęć z dzieciństwa nie zanotowałam. Najstarsze odnotowane zdjęcie pochodzi z 2006 roku. Cyfrówki dorobiłam się później, zatem mam to co mam i czym Was teraz zamęczę.

Nie ukrywam, że przeglądanie zdjęć wywołało uśmiech na twarzy. I nie chodzi tylko o najstarsze zdjęcia, ale te wszystkie które się przydarzyły 'po drodze'.

Najstarsze zdjęcie wypadło blado: jestem uchwycona od tylca i to jakaś taka zawiana i szara. Wiadomo: integracja była, syndrom dnia następnego trzeba było wywiać z głowy. Na początku czerwca nad naszym morzem to dość proste, mówmy szczerze ... :) Niemniej pogoda idealna dla ćwiczenia na sucho umiejętności potrzebnych do kitesurfingu. Wciągnęło mnie tak bardzo że po kolana w piachu brnęłam a i kilka razy mnie poderwało skrzydełko :D Adrenalina była spora, tylko szkoda że po południu wiatr stanął i na wodę już nie wyszliśmy aby na mokro poćwiczyć ... I ot koniec historii. Historyczna jest moja fryzura, którą przytaczam na zdjęciu obok - jeżyka już nie ma. Czasami za nim tęsknię, bo wygodne draństwo było!

I to już niby wszystko. Emocjonalną ekshibicjonistką nie jestem, dlatego dodam tylko szybko, że powyższa historia to tylko "przykrywka". Najważniejsze co się przydarzyło to to, że konsekwencje wyjazdu znoszę na co dzień. Spokojnie: dziecka brak :D
Wyjazd zaowocował poznaniem mojego aktualnego Połamańca. Zaczęło się od rozmów przy ognisku, potem różnych kolein losu, kolein dróg zupełnie niewspólnych. Po perturbacjach, innych bliższych i dalszych znajomościach, jesteśmy szczęśliwie ze sobą. I niech tak zostanie.

Drgnęło

2010-05-27T00:15:00.003+02:00

wreszcie i u mnie. Zaparłam się kopytami. Zaparłam się całą sobą i, jak mawia Babcia Vilemoo, wypociłam. Leżało ośm mysz bezczelnie na stole od 10 kwietnia. Napięte na ramę patrzyły na mnie i z wyrzutem pytały: kiedy nam dorobisz koleżankę??? I nie ważne że koleżanka Dziewiątka ubrana w kostium gustowny i płetwy. Ważne że Ona łypała na mnie zza maski i dopraszała się przyjścia na świat.
Dziewiątka była jak wyrzut sumienia, jak młyńskie koło ciążące na szyi.
Ale wreszcie dziś JEST! Jest Dziewiątka!

A oto kalendarz Emlut w całej okazałości:

Teraz wreszcie zabiorę się za inną pracę :)

Oczywiście myszy to nie jedyne co się u mnie dzieje. Dla odmiany na ten przykład pielę, sadzę i dbam o zarośla działkowe. Zakwitły nam azalie pomarańczowe, czerwone i różowe:

A skalniaczki wyglądają jak malowane:

Dodatkowo mamy wreszcie zrobiony taras a i barierka się pojawiła.

Tylko schody "wejściowe" zostały marmurowe :D

I zakończony został kominek. Choć ta forma jest na razie przejściową, jednak podoba mi się. Więc nie wiem czy z wersji temporary nie przerodzi się jednak w docelową.

I tak powoli się urządzamy. Bywam w weekendy na działce, i strasznie mi tęskno za częstszymi pobytami.
Mój Połamaniec dostał dziś zwolnienie aż do sierpnia, zatem zaraz się przeniesie na działkę 'na stałe' do sierpnia. A je będę siedzieć w stolnycy i codziennie zmierzać raźno do pracy. Jedynym plusem jest to że wieczorami wreszcie będę mogła złapać się za robótkę, bo domek został już całkiem przyzwoicie wykończony i nie wymaga tak skoncentrowanej uwagi.

Teraz tylko przyjemności :D

Tygodniowy niedoczas

2010-05-21T16:29:00.001+02:00

Lenię się ostatnio. Robótkowo. Choć to też pół-prawdy. Około 90% czasu pochłaniają mi inne czynności i tzw. 'przeszkadzacze'. Latam jak kot z przysłowiowym 'pęcherzem'. Wyjścia towarzyskie, spotkania dawno odkładane, działka i sprzątanie domku po wykończeniówce, która jeszcze się nie skończyła i będę miała wielki comeback we wrześniu.

Przeszkadzacz to na ten przykład brak wody w całej dzielnicy, jak nie w całej zachodniej Warszawie. Otóż zaserwowano nam planowe wyłącznie wody. A przepraszam - minęłam się z prawdą. Toż woda jest!!!! Ale .... jej ciśnienie jest obniżone. W związku z czym na jedno wychodzi, ale brzmi lepiej ;)
Zatem przez trzy poranki tego pracującego tygodnia wstawałam, ładowałam się w samochód i leciałam do Rodziców się wykąpać i 'zrobić' do pracy. Po pracy zajeżdżałam do Rodziców w różnych celach. Ale generalnie takie już zmiany są niezłym czaso-pochłaniaczem w porównaniu z codziennym harmonogramem.

Mimo wszystko udało mi się wydłubać jakieś 90% myszy naszej Round-Robin. To już dziewiąta mysz na naszym kalendarzu. Pociesza mnie szybki progress w tym tygodniu, biorąc pod uwagę że mysz leży u mnie już ponad miesiąc. Miałam ambitny plan skończyć ją wczoraj (backstitche i jedna chmura...), aczkolwiek włączono nam wreszcie wodę i ja z tej radości latałam na szmacie po domu oraz po sklepie przygotowując się na dzisiejszą 'kolacyjkę' w babeczkowym gronie. Bardzo się na nią cieszę :)

A jutro rano lecimy do Łodzi - poobijamy się po Targach Sztuki w Łodzi, a co! W niedzielę standardowo: działka ...

Ciekawa jestem jak długo jeszcze światło będzie docierać do wnętrza naszego mieszkania przez szyby w oknach. Ich stan czystościowy woła o pomstę do nieba. Albo ja po prostu tak lubię myć okna, że zawsze znajduję sobie inne, znacznie ciekawsze zajęcia ;)

Aaaaa..... szukam źródeł swoich najstarszych zdjęć. Muszę jeszcze górkę płyt CD przeszukać i wtedy zrobię wpis. Ileż wspomnień się podczas poszukiwań uaktywniło :D Zabawa w 10. zdjęcie jest naprawdę świetna!

Jestem z myślami z tymi którzy drżą w tej chwili o swoje zdrowie i dobytek z powodu zagrożenia powodzią. Liczę po cichu że może zdąży 'wyparować' nieco wody zanim spowoduje zbyt dużo nieszczęść?? Naiwna jestem, ale ogarnia mnie bezsilność na myśl jakim woda jest żywiołem. Ta sama woda od której tak zależy nasze być czy nie być....

Dzieje się

2010-05-13T17:24:00.001+02:00

Duuużo się dzieje.
Przede wszystkim w sobotę odbyło się Wielkie Spotkanie Podlasko-Mazurskie w Białymstoku. Obszerne relacje już zostały zamieszczone przez:

Krzysię i Madziulę - Organizatorki WSP-M
Naile,
Yenulka

Nie wiem już co miałabym napisać aby relacja była bardziej pełna: do tej pory miotają mną pozytywne emocje. Zresztą o ich poziomie niech świadczy takie sympatyczne zdjęcie:

Jest nieco ciemne, ale mam nadzieję oddaje temperaturę konwersacji (tu ja na zdjęciu z Bożenką).

Ten dzień minął nawet nie wiem kiedy, a adrenalina na samo wspomnienie rośnie do poziomu z soboty! Wspaniale było poznać Dziewczyny które znałam do tej pory tylko z nicków i takie które okazje miałam poznać dopiero w sobotę. Fantastycznym przeżyciem było dotykanie prac i podziwianie kunsztu i maesterii wykonania. Zadziwiała różnorodność technik, form, kolorów, wzorów. Mogłabym tak długo i namiętnie wymieniać. Z Yenulką nie mogłyśmy się nagadać do wieczora. Aż dziw jak mój 'terrorysta' to przyjął spokojnie ;)

Spotkanie było fantastyczne! Odświeżające! Emocjonujące! Do tej chwili mam przed oczami Autorów i prace utrwalone na tych zdjęciach: #1 i #2

Madziula, Krzysiu: dziękuję Wam! I liczę na więcej podobnych okazji :)

Potem była już tylko nuda: podróż do Płocka do ciemnej nocy, na działkę. A tam czekała już na mnie Mama. W niedzielę rano po deszczu zrobiłyśmy obchód, zliczyłyśmy absolutnie priorytetowe rzeczy do zrobienia i poszłyśmy, nie omieszkam dodać że przybite ilością pracy, na kawę.
Po kawie zaczęło się od grabienia liści pod ławkami a skończyło na wypieleniu rabaty, posadzeniu jaśminowca i obsypaniu korą hektara części rabaty (to ta żywa zieleń na tle nowej kory). Minęło południe.....

Potem pozostała /dla odmiany oczywiście ;) / nudna, ciężka praca.... pielenie, sadzenie, obsypywanie, sadzenie, wynoszenie gruzu, zbieranie kamieni.

Mama posadziła hosty:

i wetknęłyśmy liliaka. Magnolię Mama posadziła kilka dni wcześniej.

Kilka dni wcześniej również dokończyła taką rabatkę, pokazaną w poprzednim poście w trakcie pracy:

Na koniec dnia Mama, ze wsparciem Młotkowego, wybrukowali stopień kamienny. Zdjęcia gotowego stopnia brak, ale dowód że praca była wykonywana jest:

**********
A do tego wszystkiego kilku bystrych Szpiegów ;) wyśledziło, że już od wczoraj nie jestem 30+ ale 30++. Ano, 12 maja roku pamiętnego urodziłam się i jakoś leci.

Dostałam od Was mnóstwo życzeń! Bardzo, bardzo mnie zaskoczyły, bo się ze swoimi urodzinami nie afiszuję. I za wszystkie okrutnie Wam dziękuję! Dla Was dedykuję te oto kwiaty wiosenne, majowe, z własnego już ogródka:

I mam nadzieję że życzenia niedługo zaczną się realizować i wreszcie pokażę Wam jakieś robótki zamiast ogródkowych dokonań :D

P.S. w pracy z okazji urodzin dostałam świetny prezent (na razie tylko papierowy dowód zamówienia ... ;) ) . Mam nadzieję że już w poniedziałek jednak doleci z UK i wtedy się pochwalę :D

P.S.2 .... szydełkowej firanki kurakowej zostało 8 rządków ..... Oby do końca!

Dziękuję

2010-05-08T00:51:00.000+02:00

Dziękuję za miłe przyjęcie!
Blogspot nie jest mi obcy, bo jakby nie było bawiłyśmy się razem w Choinkowego SAL-a i teraz właśnie tutaj gości inicjatywa neeldepointowa. Ale wiecie jak trudno opuszczać własne kąty. Choćby były nieco zagrzybione i nieustawne nawet, to są to własne kąty. Chyba nie przepadam za zmianami.

Ale jestem dzielna i kopiuję wpisy z bloxa: po kilka dziennie i do końca roku dam radę ;)

Jutro czeka mnie dzień na który nie mogę się doczekać już od kilku tygodni: jedziemy na spotkanie z Białostockimi Szalonymi Robótkowiczkami. Krzysia TU pisała o spotkaniu i mnie nosi.
Upieczony sernik i zrobione napoleonki jako backup (bo co do sernika mam marne przeczucia :((() no i wiozę dwa pojemniki warzyw i gar dipu czosnkowego, do podjadania na słono.

A potem lecim na szczecin, czyli jak odstawię Yen w objęcia mężowzięcia, to kierunek Płock się kłania. I działeczka na której aktualnie pracuje moja Mother. Zobaczcie co wyczynia ta szalona Kobita:

Do miłego zobaczenia w poniedziałek!

Teraz TU

2010-05-06T07:16:00.000+02:00

Nadejszła wiekopomna chwila. Blox dziś nie działa od 18. U mnie nie działa od 19:30, tyle jestem w stanie potwierdzić bo o tej porze próbowałam go odpalić. Siedzę z palcem na F5 i odświeżam. I ciągle to:

I wiecie co???? Mam serdecznie dość. Już tyle osób pytało kiedy się przeniosę z bloxa i nie robiłam tego z powodu przywiązania do tamtego miejsca. Tyle czasu włożyłam w jego 'gładzenie', zabawę w zakładki, zdjęcia, linki ..... Ale to co dzisiaj się dzieje a do tego nadwyrężona cierpliwość Drogich mi Wirtualno-Realowych Dziewczyn przepełniła czarę goryczy.
Zostawiam za sobą kawał mojego życia: 2,5 roku. Wspólne emocje i przeżycia. Setki, a nawet tysiące komentarzy. Narodziny mojego Siostrzeńca, SAL Choinkowy, wpisy moje chałupkowe, narty i inne zdarzenia którymi się z Wami dzieliłam.
Niemniej żywię nadzieję że się tu zadomowię i ze będziecie mnie dalej odwiedzać.

ZAPRASZAM